A Good Listener Is A Silent Flatterer

First of all, nag-iba na ang friendster. Naging pambata na talaga. Pangalawa, habang gumagawa ako nito, napansin kong yung Write at Manage tab ng blogs e natatakpan nang isang kulay green at kulut-kulot na ulap na may wire na paikot-ikot na bumubuo sa salitang Friendster. Ewan ko kung anong trip ng developer ng site na to pero 'di ako natutuwa. LOL. O 'di ba? Ang gulo ko. 'Di ako natutuwa sabay i'm laughing out loud. Pangatlo, wala naman. Gusto ko lang itanong kung ayos ba yun title ko. Alam ko namang hindi kayo sasagot kahit nabasa niyo na 'to. Actually ang gusto ko talaga e ipagyabang at ipagmalaki ang title nito. Bakit? Kasi hindi dapat 'to ang topic ko ngayon. Naaliw, nalibang, natawa, naligayahan, na-overjoy (o kung ano man ang gusto mong gamitin) lang ako sa naka-chat ko kanina. As in around 10mins bago ko itype ang word na ito. O 'di ba? Astig. Kaya ano pang hinihintay mo? I-advertise mo na 'tong blog ko. At magkakaroon ka ng chance na ma-feature dito (Ayos ba promo ko?), manalo ng brand new car, house and lot, one year supply ng bigas, one million pesos, at kahit na libreng kiss pa yan.

So tama na ang introduction at magsshare na ako. (Ganito naman lagi e, 'di pa kayo nasanay.) Unang una, nais kong magpasalamat sa... mamaya na lang pala 'to. Sa dulong part na lang ang credits.

Back to the topic. Hingang malalim. Inhale. Exhale. Share.

Kanina, may nagsabi sa akin na nagbago na daw ang itsura ng Friendster at nagulat ako. Akala ko kasi naging porn site na 'to or whatever. E 'di syempre kunwari excited ako. Nagbukas ako ng internet browser.

Naghintay.

Naghintay.

Naghintay.

Naghintay.

Naghintay ng naghintay hanggang sa....

Tadaaaaan! Lumabas din ang internet browser na binukas ko. Sa sobrang bilis e medyo namuti ang mata ko. Naiiyak pa ako nung nag-open siya, tears of joy yata kasi sobra ang effort ko para lang hintayin 'to. Syempre "time is gold" at "time is money", kaya nagmadali ako na tingnan yung "Bagong Mukha ng Friendster". Ayun, nakita ko nga 'to. 'Di ako naaliw. Wala lang. KJ lang.

So, mga peeps, hindi niyo ba napansin? Walang kinalaman ang title ko sa blog ko. Hindi pa kasi 'to yung main topic ko. ('Wag kayong excited, calm down, don't panic!) O eto n talaga. So ayan. Dahil nag-open na ako ng Friendster e tinuloy ko na lang at nagblog. At eto nga yun. Mukha namang blog 'di ba?

Wala akong magawa kanina. Chat lang with a friend. At syempre sharing. Nagsimula sa mga kakaibang tanong, napunta sa mga japanese terms, napadpad sa mga kaganapan kaninang umaga, at nasubsob sa mga seryosong usapan.

Wala akong kapatid kaya wala akong mapagsabihan ng mga insights (Ano ang insights?) ko. Kaya kanina e kay friend ko binuhos, ibinato, at ipinaligo lahat ng mga trip kong i-share. Ayos! Nakakaaliw. Naaliw ako sa kanya kasi mga five sentences tinype ko tapos ang reply niya e "oo" at ang maganda pa e "hehe". O 'di ba? Naubos na daliri ko, sa kanya buo pa at nagpapahinga. LOL. Sa totoo lang naman talaga, ayos lang sa akin 'yun. Naaliw lang ako dahil kahit papano e may nakikinig pala sa akin at nagsasayang ng abwat segundo ng buhay niya para lang basahin ang mga tinatype at sharings ko. Hindi ako demanding na tao na kapag nag-text ako ng may 100 characters e dapat ang reply e composed of 100 characters din. Ang gusto ko lang naman e may mapagsasabihan ng mga naiisip ko. Baka kasi dumating yung araw na maging katulad ng ulo ni Jimmy Neutron ang ulo ko at magmukha akong may hydrocephalus dahil sa hindi ko nailalabas ang mga iniisip ko.

Kung dito ko naman ilalagay lahat, hindi din pwede. Meron kasing mga bagay na hindi pwedeng gawin na public tulad ng FaceBook account ni Gina Alajar na nagsusumiklab ang galit dahil may nakakita ng account niya at pinamalita 'yun. Meron kasing mga bagay na may involved na tao at ayoko namang magkaroon ng mga kaaway at madagdagan ang kontrabida sa buhay ko. Tama na ang nanay ko para sa akin. Siya pa nga lang sobra-sobra na.

Para sa akin, si friend ay isang good listener, at base sa title ko, isang silent flatterer daw ang isang maayos na tagapakinig. Naniniwala naman ako dyan. Naflatter ako sa kanya dahil kahit hindi kami close masyado e nararamdaman kong may nakikinig sa sinasabi ng utak ko at tinatype ng daliri ko.

Sa buhay, hindi naman pwedeng laging ikaw ang nakikinig. Hindi din naman pwedeng laging ikaw lang ang nagsshare. Dapat balance lang. Ako? Hindi ako masyadong nakikinig sa professor ko. Kasi nakakabawi naman ako sa nanay ko. Kahit ayokong makinig e para siyang hangin na kahit takpan mo ang tenga mo e papasok at papasok pa rin ang tunog na parang may permanent na earphone ka at ang tugtog e sermon. LOL.

May nabasa ako sa libro na may magandang message tungkol sa pakikinig. Meron kasing lalaki na kapag daw may nakikipag-usap sa kanya e uupo lang siya ng tahimik, ipapatong ang kamay sa lap niya at makikinig ng bibbong bibbo. Pagkatapos magshare ng kausap niya, sinabi nito na kahit napakahusay na tao nung nakikinig. Kahit na hindi daw yun nagsasalita, e makikita mo naman sa kanya na interesado talaga siya sa sinasabi mo at para na rin siyang nakikipag-usap gamit ang pakikinig.

Yan ang power of listening. Iba daw kasi yung pagdinig sa pakikinig. Mas magandang makinig kesa sa makadinig. Kailangan hindi lang tayo puro sabi ng problema at mga happy moments kasama ang boyfriend/girlfriend. Minsan mas magandang makinig sa ibang tao tungkol sa mga gusto nilang sabihin.

Saludo ako kay friend. Hindi siya nagdalawang isip (yata) na makinig sa akin. Salamat!

P.S. Ngayon ko lang napansin na sobrang haba na pala nito. Ang makakabasa nito ng buo mananalo ng panabong na manok. LOL. Salamat din sa inyo (kung sino man kayo na bumabasa nito) dahil isa din kayo sa mga nakikinig at nagbabasa ng mga insights ko sa mga bagay-bagay. Isa pa pala. Si Erika, balita ko e nabasa mo n yung isang blog ko. Sana lahatin mo na para sulit ang pagod ko. Salamat! Isang malaking paglilinaw lang. Hindi si Erika si friend. Magkaibang tao yan. Pero pareho kong friend. (O yeah! Close na kami ni Erika nyan.)

A Hard Day's Work

Medyo matagal na din akong 'di nagpopost ng bagong blog. May nagtanong na sa akin kung meron na daw bang bago (last week pa yata yun) at ngayon ko lang nabigyang sagot ang tanong niya (Yun e kung matatapos ko to.). 'Di kasi ako gumagawa ng blog kapag 'di ko trip. Madalas kasi 'di maganda ang resulta. Corny at walang sense. Ngayon na gumagawa ako, ewan ko lang kung may sense pero try ko at mag-shshare ako ng kwento ko na nangyari kaninang umaga.

(Nagjajamming ang mga ibon.)
Twit-twit-twit.. tweety...
(Nagvovoice lessons ang mga manok.)
Tik-ti-laok..
(Kumakahol ang aso namin.)
Arf-arf..

At ayan. Nagising na ako. 6:40am pa lang. Nakakatamad pang bumangon. Check ng mobile phone. Walang message. Muni-muni ng saglit. Pikit ulit at pinilit matulog. Hindi ko na kaya. Pag nagising na ako, mga 15-17hrs ulit bago ako makatulog. Plano kong ilipat yung kable ng internet sa kwarto ko para magapaglaptop ng maaga kaso baka matunugan ako ng nanay ko. At syempre kunwari nakita niya akong nagsimula nang madaling araw pa. Kaya daw ako pumapayat. Sa isip ko naman, may ipapayat pa ba ako? Hindi ko na tinuloy ang plano ko.

Bumaba ako nang dahan-dahan para tingnan kung may tao na nasa sala. Wala! Pwede ko nang ituloy ang plano ko sa taas! Kaso tinamad na ako kasi nakababa na ako ng 7 steps sa hagdan at feeling ko mahirap nang umakyat. Bumaba na ako nang tuluyan at nakita ang nanay ko. Naghahandang maglaba. Timpla ng ovaltine (free ads) at kumuha ng tinapay. Niluluto pa kasi yung almusal. Puro fried, egg, rice, at fish. Pampa-altapresyon talaga. Kaya ako, as (tamad) health conscious guy, di ko na hinintay yun at nung maluto e sabi ko na kumain na ako ng tinapay.

Eto na ang malupit na parte.

Tinawag ako ng tatay ko sa labas. May gagawin daw kami na makabubuti sa hinaharap ko. Pagkakita ko sa kanya, kinuha niya yung mga kahoy na ginamit sa contruction sa kabilang bahay (sa amin din yun). May dalang martilyo at bareta na may pangtaggal ng pako sa dulo. Yung bakal na paletter "J" na parang tungkod ng matanda. Pagkakita ko pa lang sa kanya sa bintana e umupo na agad ako dahil ayoko ng naisip niya. Walang mabuting maidudulot sa akin ang pagtatanggal ng mga pako sa kahoy. Pero syempre lumabas pa rin ako na parang excited sa proyekto niya.

Palapit pa lang ako at feel na niya na ayokong gawin yun kaya sinabi niyang, "Anak, mas mabuti na gawin mo 'to. Para hindi puro ballpen ang hawak mo.". Sa isip ko (na naman), "ah ganun ba 'tay? okay sige mouse na lang hahawakan ko.".

Ayan. Moment of truth. Hawak ko na ang martilyo at pumili na ng mga kahoy na sa tingin ko e madaling tanggalin ang mga pako. Ang tatay ko? Ayun kumuha ng maliit na upuan tapos umupo sa isang gilid. Kakatapos lang daw kasi niyang kumain. Palusot pa siya. Habang nagtatanggal ako ng pako e inexplain pa niya sa akin ang mga simple machines at ang application ng physics sa gawain ng mga karpintero. May fulcrum at lever pa siyang nalalaman. Maglagay daw ako ng isang extra na kahoy para mas madaling bumunot ng mga pako na malalaki.

Nag-kwento siya na ang mga karpintero daw gumagamit ng physics galing sa experience nila kahit hindi naman nila nabasa ang mga facts tungkol doon. Totoo at tama naman siya kaso ang mali e yung puro siya kwento at ako e naghihirap naman.

Ayos ang mga pako, may nakatupi, may nakalabas na kaagad, may mga super baon talaga, at merong ibang parang wala nang pag-asang matatanggal ko pa. Swerte at hindi ako nasisinagan ng araw kasi nakatapat sa bahay namin ang pagsikat niya. Hindi masyadong mainit.

Sa wakas, tumayo na siya at tumulong. Nagtanggal siya ng mga pako na mahirap tanggalin gamit ang pinagmamalaki niyang physics. Ayos! Kaso nag-iba siya ng forte. Ang ginawa na lang niya e ayusin yung mga kahoy na ok na. Ako ay back to business na naman. Pukpok, kuha ng bareta, lagay ng kahoy, tanggal ng pako.

Hindi ako masipag. Aminado ako dun. Tamad ako. Ay hindi pala. Hindi lang ako masipag. So ganito.

Hindi ako tamad. Hindi lang ako masipag.

Ayan gets? Ayoko nang mga nakakapagod na bagay maliban na lang kung trip kong gawin yun. Ayokong maglaro ng basketball sa tunay na buhay sa computer pwede pa. Gusto ko lang na manood ng basketball. Nakakapagod kasi. Pano pa kaya ang magtanggal ng pako? Wala akong makukuhang maganda dito. Pero pag inisip mo talaga, madedevelop ang skills mo sa mga gawaing pambahay. Yan na lang ang iisipin ko para nakakapaniwala.

Ayun. Natapos din ako (pagkatapos ng isang linggo). Inayos ko na yung ibang kalat. Ayun. 'Di muna ako naghugas ng kamay kasi baka mapasma ako at baka pagpasok ko sa school e para akong rapper dahil nanginginig ang kamay kong pasmado na.

Nagbukas ng computer, nilagay ang password ng administrator. Nagopen ng YM at Safari (free ads ulit). Pangit kasi sa Mozilla, 'di gumagana yung isang nilalaro ko. Nagopen ng FaceBook (makakasuhan ba ako sa paggamit ng pangalan nila?). Naglaro. NagPM si ano. Ayun nagchat ng konti, kumuha ng mga books at hinanap ang mga lumang papeles na makakatulong sa assignment ko pero 'di pa ako gumagawa.

Bumaba ako at naghugas na nang kamay. Refreshing daw sabi nung kaliwang kamay ko. Sabi naman nung kanan excellent daw. Ayun. Umakyat ulit at nagchat, naglaro at madami pang iba.

Tapos ayun. Kumain ng lunch. Umakyat ulit, at eto. Ginagawa ko na to.

The End

(Bow)

P.S. Teka teka. May nagrequest na ipakilala ko daw yung nagtanong kung may bago na akong blog. Siya si Stephen aka "PenPen". Schoolmate ko dati. O ayan. Wish granted. Konti na lang wish ko lang na tong blog ko.

I'm Not Unlucky, They're Just Lucky

Unang una, gets niyo ba yung title?

Kung oo, buti naman.

Kung hindi,
.
.
.
OK.

Iku-kwento ko lang yung nangyari sa amin (Ako=bida, pamangkin ko, mamang driver, and fellow passengers) kagabi.
Ganito kasi yun.
Birthday ng pamangkin ko kahapon. (Share ko lang din, walang kinalaman 'to sa kwento ko.)
Dumalaw ang isang relative sa bahay namin nung hapon. Medyo may katandaan na siya. Syempre, as usual, kwentuhan ang mga elder sa bahay namin at ako e busy sa paglilibot sa internet. Nung gumabi na, uuwi na si relative at in-interrogate ako ng tita ko kung alin ang gusto ko. Maghuhugas ng plato o ihahatid si relative sa Petron? (Petron=6km away from my computer.) Malas!
Sa sobrang sipag ko kahapon e wala akong pinili sa dalawa. Dahil dun e automatic na tuloy na ako na ang maghuhugas. Nakakatamad kasing pumunta sa malayo at maghatid ng bisita. Ang lungkot kasi pag pa-wui ka na. You're all alone. Kaya ayun, pinasa kay pamangkin ang misyon na maghatid kay relative. At syempre iniwan ko ang mga plato at join na ako na maghahatid. Ayoko din naman kasing kausapin ang mga plato lalo na't madami kami kagabi sa bahay.

Ayan! Let the journey begin. Madilim na kalsada, may mga tambay, at walang ilaw dahil nagtitipid ata ang kabilang baranggay. Sumakay na kami ng (limousine) jeep. Syempre kailangan kong i-entertain ang banyaga sa lugar namin. Tinanong niya ako kung saan ako nag-aaral, anong kurso ang kinukuha ko, at kung anong year ko na. Sumagot naman ako na parang batang bibo. Sa la salle po, accountancy, 1st year. Sabi niya, ahhh. Sabi ko naman, oooh. Tinuro ko sa kanya ang DLSU-D at tiningnan naman niya ito na parang nagfield trip lang.

Dumaan na kami ng EAC. (Bilis 'no? 'Di mo alng napansin kasi ang bagal mo magbasa!) At syempre, dumating na kami sa Petron. Tinanong namin si relative kung anong bus ang sasakyan niya dahil kami ang papara. Nagulantang ako sa sagot niya. Sabi niya, "di ko alam". (Muntik ko nang sabihin, "Ah ganun? OK iwan ka na namin.") Malas na naman! Mabuti at 'di nagpanic ang pamangkin ko at tinanong kung saan ba siya pupunta. Sinabi ni relative kung saan at nanghula pa kami ng bus na dapat niyang sakyan.

After 100years, nakasakay na si relative at pauwi na kami. Walang ilaw sa kalye, nakakatakot pa yung lalaki sa gilid na pilay dahil baka robot pala siya na gustong sakupin ang buong mundo, o baka mutant siya na kayang magpatubo ng paa. Basta! Imahinasyon ko lang yan.

Sumakay kami ng jeep after another 100years. Payapa kaming naglalakbay pabalik sa bahay nang biglang may pumara. 'Di pa nakakahinto ng maayos yung jeep eh malayo na yung bumaba. 1-2-3 pala siya. 'Di nagbayad. E napagbuntunan yung mga kasam nung tumakbo, medyo nagkainitan sa loob ng jeep. Binayaran na lang nung kasama niya yung nangloko. Malas si manong.

Intersection na, may lasing na may hawak na kutsilyo sa gitna ng kalsada. E yung driver namin, nalibang na tingnan yung lasing, jeep tuloy namin ang hinabol! Malas na naman! Natakot yung mga pasaherong babae at lumagpas yung nagpapara dahil na-trauma silang lahat. Malas na naman!

Malas pala talaga si manong driver simula pa nung umaga. Nanakawan siya ng 300 ng harap harapan sa jeep niya. (Kwento nung babaeng pasahero na nasa harap.) Tapos tinakbuhan pa ng lalaki na 'di nagbayad, tapos hinabol pa ng saksak ng lasing.

Narinig pa nga yata si manong na nagsabing,"Tama na. Ayoko na. Please! Lubayan mo ako kamalasan!".

Ayan! Tatlo na lang kami na pasahero. Ako, pamangkin ko, yung kasama nung nag-123. Nagpara yung lalaki na parang nakikipagusap sa ibon. Yung whistle na pahigop instead na palabas ang hangin. Tapos tuloy-tuloy pa rin yung jeep sa andar kaya napatalon ng 'di oras yung lalaki. Malas na naman si manong! Nagalit yung lalaki tapos lumapit sa jeep.

Sabi niya, "PI mo! Gusto mo ba akong patayin? May humps dun oh!".
Sabi ni manong, "'Di pa kasi humihinto, tumalon ka na."
Sabi ulit nung lalaki, "E g*g* ka pala e! Gusto mong 'di ka na makadaan dito?"
(Sa isip ko lang, lalagyan kaya ni kuya ng barricade yung daanan para di na makadaan si manong driver?)
Ayun! Natapos ang usapan nung sipain ni kuya yung jeep ng full force.

After 3days, dumating na kami sa bahay.

Ayan. Share ko lang. All I can say is, 'di kami malas ni manong. Swerte lang ang mga kaaway namin. (Bwahahaha!)