I can see it clearly.
The two scenarios that i'll be into in the future.
I'm living far away from here.
It's somewhere overlooking the city.
I'm sitting there just looking at the city lights.
Remembering people and the past,
Listening to songs that calms my mood.
Surely, i'm happy and contented.
My dreams have become reality.
What I cannot see is whether you're with me or not.
Am I just waiting for you to arrive?
Are you just around the corner?
Or am I just reminiscing the past when i'm with you?
The past which is the present in reality.
Material things and desires, easily, I can tell you I have it.
Your heart? I cannot tell.
Did I win it? I do hope so.
First scenario, i'm with you.
Second scenario, i'm alone.
Either way, it's in the future.
Time to go back to the present.
Saturday, December 20, 2014
Wednesday, October 29, 2014
A Collapsing Pillar and A Tiny Flame
When someone marries, they build a home. The father acts as the pillar and the mother acts as the light. Together they protect and guide what they have. They protect and guide their son and daughters. Together they must live bounded by their vow to be true to each other in good times and in bad, in sickness and in health, and to love and honor each other for all the days in their lives.
Until a something bad struck their home. It came without a warning. The pillar was damaged. He was overpowered by temptation. The pillar stood still like nothing happened. But he cannot see nor feel that what he protected before have been hurt badly.
The pillar became something disconnected to the home it is attached to. It seems to be something different than before. Something you may not know but you can feel. And so the whole house became shaky. One moment it is standing strong, another and doubts about the house surviving arises.
When a house is unstable, of course everything is unstable. The light that shines and shimmers for everyone is now blinking. It might go off anytime but it still keeps on blinking. Not because it is what it's meant to do but because of its love for its home.
When a house collapses, where will the children go? Where can they seek shelter?
It's too early to think of it. The pillar may be damaged but it is still there. The sweetest memories of a happy home and the saddest moments of a collapsing house. What more can happen?
Now the real story begins..
You love your father dearly. You remember the good times you had. But now he comes home a different person. He has loved another. A devil in disguise. A poison to your happy home.
You might feel sad but the most hurt would be your mother. She might still smile but you can sense her pain and agony. Stay by her side and comfort her. Do not keep everything to yourself. You two can withstand it together. Remember together we stand, divided we fall?
Gather as a whole and try to fix the collapsing pillar. It may be dangerous but it must be done. Although you must be ready for the circumstances. Say what you want to say and don't just shut up. It's your life. It's your family. Forget about everything else but not them. You are your father's precious gem and your mother's shining star as an old song says.
You are not alone. No matter what happens, people around you have your back. They'll catch you when you fall. They'll comfort you when you cry. They'll celebrate with you when you win.
No matter how difficult life can be, no matter how struggling it may seem, life goes on. Be thankful that your life has a certain spice than to have a plain life without any taste.
No one can tell you what to do. Only you can act and face your problems. The past doesn't matter anymore. It's the future you can change. So stop sitting around laughing as if nothing happened. Get on your feet and face everything. What is a fire if it cannot light up enough to give light and transform darkness into mere shadows?
You can do it. Only you can do it.
Until a something bad struck their home. It came without a warning. The pillar was damaged. He was overpowered by temptation. The pillar stood still like nothing happened. But he cannot see nor feel that what he protected before have been hurt badly.
The pillar became something disconnected to the home it is attached to. It seems to be something different than before. Something you may not know but you can feel. And so the whole house became shaky. One moment it is standing strong, another and doubts about the house surviving arises.
When a house is unstable, of course everything is unstable. The light that shines and shimmers for everyone is now blinking. It might go off anytime but it still keeps on blinking. Not because it is what it's meant to do but because of its love for its home.
When a house collapses, where will the children go? Where can they seek shelter?
It's too early to think of it. The pillar may be damaged but it is still there. The sweetest memories of a happy home and the saddest moments of a collapsing house. What more can happen?
Now the real story begins..
You love your father dearly. You remember the good times you had. But now he comes home a different person. He has loved another. A devil in disguise. A poison to your happy home.
You might feel sad but the most hurt would be your mother. She might still smile but you can sense her pain and agony. Stay by her side and comfort her. Do not keep everything to yourself. You two can withstand it together. Remember together we stand, divided we fall?
Gather as a whole and try to fix the collapsing pillar. It may be dangerous but it must be done. Although you must be ready for the circumstances. Say what you want to say and don't just shut up. It's your life. It's your family. Forget about everything else but not them. You are your father's precious gem and your mother's shining star as an old song says.
You are not alone. No matter what happens, people around you have your back. They'll catch you when you fall. They'll comfort you when you cry. They'll celebrate with you when you win.
No matter how difficult life can be, no matter how struggling it may seem, life goes on. Be thankful that your life has a certain spice than to have a plain life without any taste.
No one can tell you what to do. Only you can act and face your problems. The past doesn't matter anymore. It's the future you can change. So stop sitting around laughing as if nothing happened. Get on your feet and face everything. What is a fire if it cannot light up enough to give light and transform darkness into mere shadows?
You can do it. Only you can do it.
Monday, October 27, 2014
Crazy Little Thing Called Love
Nanonood ka ba ng romantic movies? Or kahit romcom? Or kahit animation pa basta may part about love? Halimbawa My Sassy Girl, Windstruck, The Notebook, The Fault in Our Stars, A Walk To Remember, Fifty First Dates, and many more. Para pala sa animation, yung Up. Yung story nung matandang lalaki dun.
Okay so what is love? Ang magreply ng matino, ililibre ko ng kape kung nagkakape ka, alcoholic drink kung umiinom ka, yakult kung bata ka, at orange juice kung maarte ka. Haha! As if may nagbabasa dito? *Shouts* HELLOOOOOO! *Echoes* (Hellooo Hellooo Hellooo) *Heard footsteps* Putsjdhgkjs. Someone's around. Hahaha!
Imagination ang limit.
Love, according to Merriam-Webster (3rd definition), is affection based on admiration, benevolence, or common interests. Ang babaw masyado ng definition no? Sabi naman sa The Free Dictionary, *waits for the webpage to load* love is "a deep, tender, ineffable feeling of affection and solicitude toward a person, such as that arising from kinship, recognition of attractive qualities, or a sense of underlying oneness." Medyo humaba pero parang ang babaw pa rin.
Yung love ba e nakakain? Hindi naman. Naaamoy? Kung mabaho siya at tinanggap mo, tangksjdg pag-ibig yan. HAHAHA! Gross. Nakikita? Hindi rin, pero napapakita siguro.
Sa blog ko noong nakaraan milenyo, malalaman mong loko-loko ako at nagkaroon na ng mga karelasyon. Yung iba nagtanong na sa akin kung bakit ko daw sila mahal. May mga kakilala naman akong nagtanong na din sa akin kung ano ang pag-ibig. Yung iba e nakakwentuhan ko pa pero wala pa namang humagulgol dahil sa problema. Kung meron man baka nabuhusan ko na ng tubig. HAHA!
So ano ba talaga ang love para sa akin? O bakit ko ba mahal ang isang tao? Syempre di natin tinutukoy dito ang mga kapamilya. Mga kapuso ang pinag-uusapan ditto.
*Putjsdgkj autocorrect yan, nakikiepal sa tagalog words, yung dito nagiging ditto.*
Bali ayan, di ko rin talaga madefine ang pag-ibig. Kahit anong isipin ko, di ko feel na yun ang definition ng pag-ibig e. Isipin mo, kung tatanungin ka ng tao kung bakit mo siya mahal..
Ang isasagot lang ng tao madalas e dahil... maganda siya, mabait siya, matalino, matapat, matapang, malinis, at lahat na ng pangalan ng kalye dito sa lugar namin. O kaya isasagot sayo yung mga nasa qualitites ng Boy Scout.
Kung yan pala ang dahilan kung bakit mahal mo yung tao, e putik. Puro naman yan mga pisikal na dahilan or kahit sabihin mo pang personalidad yan. Masyadong materialistic. Masyadong vague.
Ang dali lang magsabi ng I love you. May kaibigan nga ako, nilagyan lang ng note yung chocolate na I <3 u e. Nagtaka tuloy yung binigyan niya kung bakit may ganun e pareho silang babae. BWAHAHA! Crush daw kasi niya yung binigyan niya. E mahal ko na yun. Hahaha! De, teka. Off topic. Dear friend, naaalala ko pa lahat ng panlalaglag mo saken. Haha!
Ang pag-ibig kasi, feeling ko dumadating lang ng kusa e. Yung tipong mararamdaman mo na lang kapag nagspeed dating yung tao, tapos ikaw nasa audience lang. Yung tumatawa ka dahil niloloko ka ng mga kasama mo na masakit daw pero punyeta gusto mo na silang itakwil lahat. HAHAHA! Hugot na hugot.
Minsan kasi marerealize mo lang na mahal mo ang isang tao sa isang random na pangyayari. Or minsan nga maiisip mo yun habang kausap mo lang siya. Minsan habang tulog ka, naisip mo siya. Pag dilat mo, narealize mo mahal mo pala siya.
E ano naman nga ba kung mahal mo yung tao? Punyemas. Ano bang feeling ng nagmamahal. Ito yata yung tipong gusto mong laging kasama yung tao. Yung lagi siyang kausap. Yung lagi siyang nakikita or nadidinig or natatanaw. Haha! Stalker much. Wag ka lang creepy masyado baka ipakulong ka.
Ito kasi yung tipong iniisip mo lagi kung ano na ang nangyayari sa kanya. Yung tipong kapag may ginagawa siya e gusto mong sumama. Yung gusto mong tumulong sa mga di niya kayang gawin. Yung gusto mong iexplore ang ibang bagay kasama siya. Punyeta. Wholesome ideas lang ang meron dito. Bakit kailangan kong magpaliwanag. HAHA!
Ang pag-ibig, para sa akin, e wala talaga sa pisikal na itsura. Kung nasa pisikal na itsura yun, malamang ang mga magkakaasawa lang at manliligaw e di bababa ang standards sa isang Taylor Swift (wag kang makialam, di mo to blog) o kaya Tajima (ADMU). Pero sa totoo lang, yang pisikal na itsura, walang kwenta na yan pag umibig ka. Yung taong mahal mo? Punyeta. Pag nakita mo siya, kumikintab na parang si Edward Cullen sa movie. Yung kagandahan niya? Punyeta. Lahat na napunyeta ko. Pero grabe, di mo malilimot yon. Pag nandyan siya, lahat ng tao parang black and white at stickman nalang na drawings.
Umiibig nga talaga kasi ako ngayon. At kasama sa pag-ibig ko yung doubts. Isa na naman ba to sa mga nakaraang relasyon ko na parang Yes Yes Show na bigla nalang mawawala? Matagal ko nang sinabi sa sarili ko na ayaw na ayaw ko na ng ganoon.
Una, syempre gusto ko naman ng magandang love story. Naniniwala pa rin ako sa forever. Aba! Bata pa naman ako kaya baka may makita pa nga ako dyan na magbibigay ng forever ko. Pero naniniwala din ako na di mo kailangang hanapin ang forever. Nananalig ako na ikaw mismo ang mag-iistrive para umabot sa ganoon.
Pangalawa, kung mahal mo yung tao, ayaw mo siyang masaktan syempre. Pwera kung mala-50shadesofgrey ang peg mo. De, kidding aside. Kung halimbawang matulad nga lang sa dati, para mo lang sinira yung tao. Para kang nakakita ng isang magandang bulaklak tapos sobrang epal mo, pinitas mo. In the end, nalanta lang din at iniwan mo.
Sa takot ko lang, ito ang naisip ko:
Nakita ko siyang ganyan. Ang ganda. Ang saya niya. Ang daming accomplishments. Ang saya pagmasdan. Minahal ko siya na ganyan. Ngayon ba, pag nilapitan ko siya, makakabuti ba o makakasama? Ang layo ng gap sa paningin ko. Di naman ako feelingerong tao. Buti nga at naging kaibigan ko pa siya. Salamat lang sa isang subject na naging kagrupo ko siya. Hmp!
Ang tagal ko nang prinsipyo sa buhay na ayokong makaabala ng iba. At mukhang magiging abala nga talaga ako kung nagkataon. Kaya ito, ganito nalang muna siguro.
Pero wag ka! Nabanggit ko naman na sa kanya lahat. Pero never ko tinanong kung anong feelings niya para sa akin. Ayoko din mag-assume. Bukod sa masakit ang naa-assume ko, a wise lady once said, "never assume unless otherwise stated." Haha! I love that wise lady.
Tumutugtog na naman yung Say You Like Me ng We The Kings. Please naman. Sa dami ng binato ko sa utak ko, sana minsan masabi mo nalang kung ano ba talaga ako sayo. Hahaha! Nakiusap din sa huli e no. I really hope she'll never reach this blog. Nakakahiya pinaglalagay ko dito. Pero lahat ay totoo. Mahal kitaaaaa. Haha!
Kaya kung sino man ang nakakabasa nito, when you're in love, make sure that it's love. Here's my favorite description of love. It's from the Bible. Please be guided accordingly. :) This is how love should be.
Okay so what is love? Ang magreply ng matino, ililibre ko ng kape kung nagkakape ka, alcoholic drink kung umiinom ka, yakult kung bata ka, at orange juice kung maarte ka. Haha! As if may nagbabasa dito? *Shouts* HELLOOOOOO! *Echoes* (Hellooo Hellooo Hellooo) *Heard footsteps* Putsjdhgkjs. Someone's around. Hahaha!
Imagination ang limit.
Love, according to Merriam-Webster (3rd definition), is affection based on admiration, benevolence, or common interests. Ang babaw masyado ng definition no? Sabi naman sa The Free Dictionary, *waits for the webpage to load* love is "a deep, tender, ineffable feeling of affection and solicitude toward a person, such as that arising from kinship, recognition of attractive qualities, or a sense of underlying oneness." Medyo humaba pero parang ang babaw pa rin.
Yung love ba e nakakain? Hindi naman. Naaamoy? Kung mabaho siya at tinanggap mo, tangksjdg pag-ibig yan. HAHAHA! Gross. Nakikita? Hindi rin, pero napapakita siguro.
Sa blog ko noong nakaraan milenyo, malalaman mong loko-loko ako at nagkaroon na ng mga karelasyon. Yung iba nagtanong na sa akin kung bakit ko daw sila mahal. May mga kakilala naman akong nagtanong na din sa akin kung ano ang pag-ibig. Yung iba e nakakwentuhan ko pa pero wala pa namang humagulgol dahil sa problema. Kung meron man baka nabuhusan ko na ng tubig. HAHA!
So ano ba talaga ang love para sa akin? O bakit ko ba mahal ang isang tao? Syempre di natin tinutukoy dito ang mga kapamilya. Mga kapuso ang pinag-uusapan ditto.
*Putjsdgkj autocorrect yan, nakikiepal sa tagalog words, yung dito nagiging ditto.*
Bali ayan, di ko rin talaga madefine ang pag-ibig. Kahit anong isipin ko, di ko feel na yun ang definition ng pag-ibig e. Isipin mo, kung tatanungin ka ng tao kung bakit mo siya mahal..
Ang isasagot lang ng tao madalas e dahil... maganda siya, mabait siya, matalino, matapat, matapang, malinis, at lahat na ng pangalan ng kalye dito sa lugar namin. O kaya isasagot sayo yung mga nasa qualitites ng Boy Scout.
Kung yan pala ang dahilan kung bakit mahal mo yung tao, e putik. Puro naman yan mga pisikal na dahilan or kahit sabihin mo pang personalidad yan. Masyadong materialistic. Masyadong vague.
Ang dali lang magsabi ng I love you. May kaibigan nga ako, nilagyan lang ng note yung chocolate na I <3 u e. Nagtaka tuloy yung binigyan niya kung bakit may ganun e pareho silang babae. BWAHAHA! Crush daw kasi niya yung binigyan niya. E mahal ko na yun. Hahaha! De, teka. Off topic. Dear friend, naaalala ko pa lahat ng panlalaglag mo saken. Haha!
Ang pag-ibig kasi, feeling ko dumadating lang ng kusa e. Yung tipong mararamdaman mo na lang kapag nagspeed dating yung tao, tapos ikaw nasa audience lang. Yung tumatawa ka dahil niloloko ka ng mga kasama mo na masakit daw pero punyeta gusto mo na silang itakwil lahat. HAHAHA! Hugot na hugot.
Minsan kasi marerealize mo lang na mahal mo ang isang tao sa isang random na pangyayari. Or minsan nga maiisip mo yun habang kausap mo lang siya. Minsan habang tulog ka, naisip mo siya. Pag dilat mo, narealize mo mahal mo pala siya.
E ano naman nga ba kung mahal mo yung tao? Punyemas. Ano bang feeling ng nagmamahal. Ito yata yung tipong gusto mong laging kasama yung tao. Yung lagi siyang kausap. Yung lagi siyang nakikita or nadidinig or natatanaw. Haha! Stalker much. Wag ka lang creepy masyado baka ipakulong ka.
Ito kasi yung tipong iniisip mo lagi kung ano na ang nangyayari sa kanya. Yung tipong kapag may ginagawa siya e gusto mong sumama. Yung gusto mong tumulong sa mga di niya kayang gawin. Yung gusto mong iexplore ang ibang bagay kasama siya. Punyeta. Wholesome ideas lang ang meron dito. Bakit kailangan kong magpaliwanag. HAHA!
Ang pag-ibig, para sa akin, e wala talaga sa pisikal na itsura. Kung nasa pisikal na itsura yun, malamang ang mga magkakaasawa lang at manliligaw e di bababa ang standards sa isang Taylor Swift (wag kang makialam, di mo to blog) o kaya Tajima (ADMU). Pero sa totoo lang, yang pisikal na itsura, walang kwenta na yan pag umibig ka. Yung taong mahal mo? Punyeta. Pag nakita mo siya, kumikintab na parang si Edward Cullen sa movie. Yung kagandahan niya? Punyeta. Lahat na napunyeta ko. Pero grabe, di mo malilimot yon. Pag nandyan siya, lahat ng tao parang black and white at stickman nalang na drawings.
Umiibig nga talaga kasi ako ngayon. At kasama sa pag-ibig ko yung doubts. Isa na naman ba to sa mga nakaraang relasyon ko na parang Yes Yes Show na bigla nalang mawawala? Matagal ko nang sinabi sa sarili ko na ayaw na ayaw ko na ng ganoon.
Una, syempre gusto ko naman ng magandang love story. Naniniwala pa rin ako sa forever. Aba! Bata pa naman ako kaya baka may makita pa nga ako dyan na magbibigay ng forever ko. Pero naniniwala din ako na di mo kailangang hanapin ang forever. Nananalig ako na ikaw mismo ang mag-iistrive para umabot sa ganoon.
Pangalawa, kung mahal mo yung tao, ayaw mo siyang masaktan syempre. Pwera kung mala-50shadesofgrey ang peg mo. De, kidding aside. Kung halimbawang matulad nga lang sa dati, para mo lang sinira yung tao. Para kang nakakita ng isang magandang bulaklak tapos sobrang epal mo, pinitas mo. In the end, nalanta lang din at iniwan mo.
Sa takot ko lang, ito ang naisip ko:
Nakita ko siyang ganyan. Ang ganda. Ang saya niya. Ang daming accomplishments. Ang saya pagmasdan. Minahal ko siya na ganyan. Ngayon ba, pag nilapitan ko siya, makakabuti ba o makakasama? Ang layo ng gap sa paningin ko. Di naman ako feelingerong tao. Buti nga at naging kaibigan ko pa siya. Salamat lang sa isang subject na naging kagrupo ko siya. Hmp!
Ang tagal ko nang prinsipyo sa buhay na ayokong makaabala ng iba. At mukhang magiging abala nga talaga ako kung nagkataon. Kaya ito, ganito nalang muna siguro.
Pero wag ka! Nabanggit ko naman na sa kanya lahat. Pero never ko tinanong kung anong feelings niya para sa akin. Ayoko din mag-assume. Bukod sa masakit ang naa-assume ko, a wise lady once said, "never assume unless otherwise stated." Haha! I love that wise lady.
Tumutugtog na naman yung Say You Like Me ng We The Kings. Please naman. Sa dami ng binato ko sa utak ko, sana minsan masabi mo nalang kung ano ba talaga ako sayo. Hahaha! Nakiusap din sa huli e no. I really hope she'll never reach this blog. Nakakahiya pinaglalagay ko dito. Pero lahat ay totoo. Mahal kitaaaaa. Haha!
Kaya kung sino man ang nakakabasa nito, when you're in love, make sure that it's love. Here's my favorite description of love. It's from the Bible. Please be guided accordingly. :) This is how love should be.
4 Love is patient, love is kind. It does not envy, it does not boast, it is not proud. 5 It does not dishonor others, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. 6 Love does not delight in evil but rejoices with the truth. 7 It always protects, always trusts, always hopes, always perseveres.
8 Love never fails. But where there are prophecies, they will cease; where there are tongues, they will be stilled; where there is knowledge, it will pass away.
- 1 Corinthians 13 : 4-8
I've got nothing to say anymore. And I have other things to do so i'll just end it with the lyrics of the song I mentioned.
'Cause I'm never going down,
I'm never giving up.
I'm never gonna leave,
So put your hands up.
If you like me,
Then say you like me.
I'm never giving up.
I'm never gonna leave,
So put your hands up.
If you like me,
Then say you like me.
:)
Wednesday, October 8, 2014
A Night's Call - When Solitude Comes
There is this certain feeling
When they are fast asleep
And my heart starts whispering
About my solitude at night.
While the darkness looms
And the moon shines in awe,
I am not afraid of shadows
Nor bothered by a howl.
Instead, I remember the past
And how tomorrow might be
How I can escape the sudden death
Due to my sheer incapacity.
A moment ago was full of happiness
The present is full of paranoia
Tomorrow may be an unbearable contest
But still I'll face it with metanoia.
No matter how alone
No matter how afraid
Sticks and stones may break my bone
I'll have the courage to check my deed.
For I know He will guide me
For I know He will forgive me
For He who is the Giver
For He who is the Forgiver
My solitude at night
My fears and weaknesses
I give them to You
Please get rid of my uneasiness
My faith is shaking
My world is breaking
Still I trust You more than anything
For You have entrusted me everything
When they are fast asleep
And my heart starts whispering
About my solitude at night.
While the darkness looms
And the moon shines in awe,
I am not afraid of shadows
Nor bothered by a howl.
Instead, I remember the past
And how tomorrow might be
How I can escape the sudden death
Due to my sheer incapacity.
A moment ago was full of happiness
The present is full of paranoia
Tomorrow may be an unbearable contest
But still I'll face it with metanoia.
No matter how alone
No matter how afraid
Sticks and stones may break my bone
I'll have the courage to check my deed.
For I know He will guide me
For I know He will forgive me
For He who is the Giver
For He who is the Forgiver
My solitude at night
My fears and weaknesses
I give them to You
Please get rid of my uneasiness
My faith is shaking
My world is breaking
Still I trust You more than anything
For You have entrusted me everything
Thursday, October 2, 2014
Faith - Shackle - Emotion
Past:
Your beliefs were influenced by the people around you.
At that time too, your foundation of faith is weak.
Because of this, you might not have grown into the individual you wanted to be.
Your relationship might not be that genuinely open to the people whom you love but left you in a place you don't want to be in.
Present:
You are now a free spirit.
Although you have been bound by your past to take the journey that you are now pursuing,
you chose to live your life as if you are not shackled to your environment.
You chose to see yourself from an outside perspective but you should not lose track of your real situation.
You can now feel and see the effects of your past to your present.
Future:
You will have difficulties in assessing your own emotions. You might not easily understand your feelings and the feelings of others maybe because of your past and your present wherein you secluded yourself from the real situation and just go with the flow.
All at once:
If you continue to look at your current perspective, you might not be able to let your emotions and feelings out naturally.
Remeber that though your past had an impact on your present, you should stare it right in the face and not live to let the waves lead you somewhere.
The past is past, you are now in the present and your future depends on you.
Learn to live your life to the fullest. Find something that's real and hold on to it.
Do not be hesitant to love and be loved. To give and find happines.
Your beliefs were influenced by the people around you.
At that time too, your foundation of faith is weak.
Because of this, you might not have grown into the individual you wanted to be.
Your relationship might not be that genuinely open to the people whom you love but left you in a place you don't want to be in.
Present:
You are now a free spirit.
Although you have been bound by your past to take the journey that you are now pursuing,
you chose to live your life as if you are not shackled to your environment.
You chose to see yourself from an outside perspective but you should not lose track of your real situation.
You can now feel and see the effects of your past to your present.
Future:
You will have difficulties in assessing your own emotions. You might not easily understand your feelings and the feelings of others maybe because of your past and your present wherein you secluded yourself from the real situation and just go with the flow.
All at once:
If you continue to look at your current perspective, you might not be able to let your emotions and feelings out naturally.
Remeber that though your past had an impact on your present, you should stare it right in the face and not live to let the waves lead you somewhere.
The past is past, you are now in the present and your future depends on you.
Learn to live your life to the fullest. Find something that's real and hold on to it.
Do not be hesitant to love and be loved. To give and find happines.
Without An "I"
Seryosong bagay to. Nasa dorm ako at ang net ay paputol putol. Tapos ang
maganda pa dun, ang netbook na pangblog ko ay walang gumaganang letter _.
T_ngnan ang t_tle para malaman ang m_ss_ng letter na halatang halata naman. _!
_! _! Kah_t paul_t ul_t_n ko pa ang press ng button ay wala pa r_ng kwenta.
P_n_p_l_t kong gaw_ng maayos tong post ko pero nagmumukhang naglolokohan lang
tayo.
Update: Wala akong planong lagyan ng underscore yung sa m_ss_ng letters kaso baka d_ mo kayan_n.
Although may on-screen keyboard naman, e putek, _kaw kaya magp_p_p_ndot sa mouse kung d_ ka magsawa.
Accord_ng to stud_es Sab_ sa _nternet, ang letrang nawawala sa post
na _to, na nangangahulugan na "ako", ay ang p_nakagam_t na
"word" (not as a letter) sa mga usapan sa telepono. Bal_ kung
magkukwento ka, (syempre _n engl_sh) e puro daw tungkol sayo ang nababangg_t
mo. Or baka nagkataon lang na pag magrereact ka e nagshe-share ka ng tungkol
sayo.
So sa _sang POV(Po_nt of v_ew), parang nakaugal_an na ng tao na palag_ng tungkol sa kanya ang s_nasab_ n_ya. So parang nagmumukhang makasar_l_ ang tao. Pero syempre d_ naman totally ganyan.
Paano kapag walang "ako" or "_"?
Paano pag ang pwede lang e he/she/_t/they. O kaya you/them. Yung "we", may "_" dun e. Kas_ kasama ka. Epal ka kas_ e. Joke.
Noong nalaman ko yung fact na yun, na madalas nga gam_t_n ng tao sa komun_kasyon ang "ako/_", _n__wasan ko s_yang gam_t_n sa mga e-ma_ls at texts na medyo formal. Na_-_mag_ne ko kase parang, puro "ako", e ano bang pake n_ya sa ak_n?
Kaya ang g_nagawa ko parang:
_nstead of : _'m hop_ng for your k_nd cons_derat_on.
_naal_s ko yung "_'m".
Kung grammar ang _lalaban mo pwede kang manalo pero sa corporate world o kaya sa formal letters etc., pwede na r_n yan. Makakabuo ka naman ng sentence na walang tumutukoy sayo e.
Ano ba ang _p_naglalaban ko d_to? Haha! Wala naman.
S_guro kung sa buhay buhay, dapat naman m_nsan, kung d_ mo kaya na madalas, tum_ng_n ka sa mundo na walang "_kaw". Yung parang tum_ng_n ka sa pal_g_d at p_nagmasdan lang ang mundo. Yung h_nd_ ka nagb_b_gay ng cr_t_c_sm and op_n_on. Yung t_pong may nak_ta kang magandang bagay, matuwa ka pero wag ka na maghangad na dapat may benep_syo ka doon kaya maganda yun. Maganda yun dah_l ganoon s_ya. Or kung naman may nak_ta kang masamang bagay, __s_p_n mo lang kung bak_t nagkaganoon, you don't need to make a negat_ve comment or leave an op_n_on.
S_guro kung ganoon, mas okay mag-open sa mga tao. Sa t_ng_n ko kas_, nagkakaroon lang ng judgement kung yung kausap mo e n_lalagay yung sar_l_ n_la sa p_naguusapan.
Pero syempre _n the end, _kaw pa r_n ay _kaw at ako ay ako. Kung paano mo man nak_k_ta ang mundo ay depende na sayo. Kung sa pananaw mo ba e dapat lag_ng _kaw ang sentro ng mundo. Na ang lahat ng bagay ay nakatutok at nakakaapekto sayo. O kung kaya mong tum_ng_n sa mga bagay na h_nd_ h_nahalo ang sar_l_ mong mga pan_n_wala at emosyon.
UPDATE: KINAUMAGAHAN KO NA NAPOST TO.
Update: Wala akong planong lagyan ng underscore yung sa m_ss_ng letters kaso baka d_ mo kayan_n.
Although may on-screen keyboard naman, e putek, _kaw kaya magp_p_p_ndot sa mouse kung d_ ka magsawa.
So sa _sang POV(Po_nt of v_ew), parang nakaugal_an na ng tao na palag_ng tungkol sa kanya ang s_nasab_ n_ya. So parang nagmumukhang makasar_l_ ang tao. Pero syempre d_ naman totally ganyan.
Paano kapag walang "ako" or "_"?
Paano pag ang pwede lang e he/she/_t/they. O kaya you/them. Yung "we", may "_" dun e. Kas_ kasama ka. Epal ka kas_ e. Joke.
Noong nalaman ko yung fact na yun, na madalas nga gam_t_n ng tao sa komun_kasyon ang "ako/_", _n__wasan ko s_yang gam_t_n sa mga e-ma_ls at texts na medyo formal. Na_-_mag_ne ko kase parang, puro "ako", e ano bang pake n_ya sa ak_n?
Kaya ang g_nagawa ko parang:
_nstead of : _'m hop_ng for your k_nd cons_derat_on.
_naal_s ko yung "_'m".
Kung grammar ang _lalaban mo pwede kang manalo pero sa corporate world o kaya sa formal letters etc., pwede na r_n yan. Makakabuo ka naman ng sentence na walang tumutukoy sayo e.
Ano ba ang _p_naglalaban ko d_to? Haha! Wala naman.
S_guro kung sa buhay buhay, dapat naman m_nsan, kung d_ mo kaya na madalas, tum_ng_n ka sa mundo na walang "_kaw". Yung parang tum_ng_n ka sa pal_g_d at p_nagmasdan lang ang mundo. Yung h_nd_ ka nagb_b_gay ng cr_t_c_sm and op_n_on. Yung t_pong may nak_ta kang magandang bagay, matuwa ka pero wag ka na maghangad na dapat may benep_syo ka doon kaya maganda yun. Maganda yun dah_l ganoon s_ya. Or kung naman may nak_ta kang masamang bagay, __s_p_n mo lang kung bak_t nagkaganoon, you don't need to make a negat_ve comment or leave an op_n_on.
S_guro kung ganoon, mas okay mag-open sa mga tao. Sa t_ng_n ko kas_, nagkakaroon lang ng judgement kung yung kausap mo e n_lalagay yung sar_l_ n_la sa p_naguusapan.
Pero syempre _n the end, _kaw pa r_n ay _kaw at ako ay ako. Kung paano mo man nak_k_ta ang mundo ay depende na sayo. Kung sa pananaw mo ba e dapat lag_ng _kaw ang sentro ng mundo. Na ang lahat ng bagay ay nakatutok at nakakaapekto sayo. O kung kaya mong tum_ng_n sa mga bagay na h_nd_ h_nahalo ang sar_l_ mong mga pan_n_wala at emosyon.
UPDATE: KINAUMAGAHAN KO NA NAPOST TO.
Tuesday, September 30, 2014
A Soul's Journey (To You And For You)
Serendipity indeed!
When my soul meet yours.
When our roads converge.
When our lives intertwine.
Her soul is as pure as water.
Her's is as beautiful as the stars.
My soul is a scarred one.
Mine's masked like that in the Opera.
Oh dearest soul!
May you shine like the rays of the morning sun.
May your wishes come true like it was a command.
May you ever be beautiful as I always see you.
Our destination is the same but our roads aren't.
Yours is paved by perseverance and love.
Mine is a path taken because I was lost.
Two different paths taken for a single purpose.
I am afraid that this path of mine is taking its toll.
I am afraid that you'll be far away.
I am afraid that our journey together may end anytime soon.
I am afraid that my world is crashing down on me.
If I ever lose and if I ever leave your side,
Know that I did my best to continue.
Know that I did it for you.
And then look ahead and go forth.
There was only you in the beginning.
And because of you, there was me.
I shall always be at your side.
Like how one wished to become the wind for his dearest.
For you my dearest soul, I shall fight one last time.
Let me have you as my goal.
Let me hold your hand again,
Only if I win this long and tiring battle.
I am afraid that my world is crashing down on me.
If I ever lose and if I ever leave your side,
Know that I did my best to continue.
Know that I did it for you.
And then look ahead and go forth.
There was only you in the beginning.
And because of you, there was me.
I shall always be at your side.
Like how one wished to become the wind for his dearest.
For you my dearest soul, I shall fight one last time.
Let me have you as my goal.
Let me hold your hand again,
Only if I win this long and tiring battle.
Friday, June 22, 2012
Inside A Fishbowl
Every person is like a fish inside a fishbowl. The other fishes are like your friends and loved ones. The water, the bond connects you and your friends.
People tend to stay within their social circle, within their fishbowl. They are always in a place near their friends and loved ones. Some people choose to go out of their "fishbowls" and live in other places. There, they become alone in front of strangers. People look for friends as fishes look for other fishes.
Once they fit in their new environment, they are now in a new bowl with other fishes. They may be happy and contented but there will come a time where you think of the past. The time when it feels like you are longing for the "water" that you are used to. It's the time when you think of your dear old friends. There comes a time when you are happy in the present and it brings back the past. The memories of your loved ones, those happy moments.
Your friends are far away from you. They are in another "fishbowl". Go back to where you came from, even just for a little while. If you are lost, don't give up. Go back to your friends. You'll see that the other fishes are waiting for you.. Hoping to see you again.
Friends are friends. You should "water" the seed of friendship that you implanted on each other. You should reach out and communicate with them. When you feel alone, find a friend and you are not alone anymore.
People tend to stay within their social circle, within their fishbowl. They are always in a place near their friends and loved ones. Some people choose to go out of their "fishbowls" and live in other places. There, they become alone in front of strangers. People look for friends as fishes look for other fishes.
Once they fit in their new environment, they are now in a new bowl with other fishes. They may be happy and contented but there will come a time where you think of the past. The time when it feels like you are longing for the "water" that you are used to. It's the time when you think of your dear old friends. There comes a time when you are happy in the present and it brings back the past. The memories of your loved ones, those happy moments.
"Only in quiet waters do thing mirror themselves undistorted. Only in a quiet mind is adequate perception of the world."
-Hans Margolius
Your friends are far away from you. They are in another "fishbowl". Go back to where you came from, even just for a little while. If you are lost, don't give up. Go back to your friends. You'll see that the other fishes are waiting for you.. Hoping to see you again.
Friends are friends. You should "water" the seed of friendship that you implanted on each other. You should reach out and communicate with them. When you feel alone, find a friend and you are not alone anymore.
“I hold this to be the highest task for a bond between two people: that each protects the solitude of the other”
-Rainer Maria Rilke
Monday, May 14, 2012
Friday, February 17, 2012
Tragic Love Story
Scenario:
Naglalaro ako ng Social Empires when suddenly, may nag-pop na chatbox.Isang kaibigang blogger. Ewan ko kung anong kailangan niya, anong nakain niya, anong nangyari sa kanya.
Basta inutusan niya akong mag-blog.
[T_T]
Kaya nandito 'to ngayon.
Reason niya: Wala akong mabasa.
Sagot ko: Mag-aral ka.
(
-end- Talo ako.
FAQ
Q: Bakit Tragic Love Story ang title?
A: Nagtanong ako ng topic sa nagrequest, yan ang sagot. Title na halos. Blog nga e. Ginawang teleserye.
/nothingfollows
FAQ nga e. FAQs ba?!
Game.
Taya! (Corny.)
Come, gentle night, come, loving, black-brow'd night,- Juliet (Romeo and Juliet Act 3 Scene 2)
Give me my Romeo; and, when he shall die,
Take him and cut him out in little stars,
And he will make the face of heaven so fine
That all the world will be in love with night
And pay no worship to the garish sun.
Naaalala ko yung movie ng Windstruck twing naiisip ko yung "tragic love story". Movie yun kung saan may nagka-ibigan na astig na babae at sablay na lalaki. Noong una, (syempre madalas sa mga love story) hindi sila magkasundo. But eventually, nagkagustuhan sila. (Fast forward, bakit movie ba to?!)
Sa may climax ng movie, namatay yung lalaki dahil nabaril siya. Hindi tulad sa ibang movies na martir yung bida na sinalo yung bala para sa iniibig niya. Nakakaumay na yung ganun. Sa movie na to, nabaril siya ng di sinasadya dahil napagkamalan siya na tumatakas na kriminal. Ehem! Pulis yung babae sa kwento. Hindi siya yung bumaril.
Kung napanood/napapanood/mapapanood niyo man yung movie, or kahit sa tunay na buhay, mahirap mawalan ng minamahal. Alaga pa nga lang iniiyakan na nung iba e. (Naalala ko pa yung ipis na namatay nung nasa high school pa ako, nilibing namin sa may puno at nilagyan pa ng krus.)
Mas masakit, kung biglaan ang pagka-tragic ng love story. Or ewan ko. Masakit din yata ng super pag dahan-dahan. (For reference, paki-recall yung One Liter of Tears na koreanovela.) Doon, nagkasakit yung bida at inubos ang natitira niyang buhay sa pag-ibig, at sa... taping ng pelikula? Basta namatay siya.
Di ko talaga alam ang sasabihin ko sa tragic love story. Di pa ako namamatayan ng minamahal. At syempre, ayoko. Uunahin ko muna kayo! >:] Just kidding.
Sa buhay, talagang di mo alam ang mangyayari e. Pwera kung napanaginipan mo kagabi. (De javu 'tol.)
Sa Romeo and Juliet, akala ni Romeo patay si Juliet, nagpakamatay siya, "nabuhay" ulit si Juliet, patay si Romeo. (Sinong tanga? HAHAHA! JK.)
Sa Windstruck, namatay yung lalaki pero tinupad niya yung lagi niyang sinasabi na "I want to be free as the wind. When I'm not around, if you feel the wind blowing then that's me…if I die, I want to be the wind again." Noong part na tumalon yung babae sa building para magpakamatay, sinalo siya ng giant hand balloon ng parada. At lagi siyang guided ng hangin. Hanggang sa nagpaalam na sa kanya yung lalaki. At hanggang sa maiyak ako. ;( P.S. Yung ending, pinakilala pa nung lalaki yung gusto niyang maging kapalit niya sa buhay ng babae.
Ang lesson lang naman talaga ay masa-summarize sa ilang quotes.
1. " 'Tis better to have loved and lost than never to have loved at all." -Alfred Lord Tennyson.
Di natin mapipigilan ang mangyayari. Mas mabuting mamahal tayo, at mahalin. At... Yun.
2. " Love me now while i am living do not wait till i am gone." -Anonymous
Di ko alam kung sino o saan nabanggit yan. Pero sabi nga, ayan. Basahin mo. Wag mong hintayin na mamatay bago ka magmahal. Pwera kung necromaniac ka. O_O
3. " It is foolish and wrong to mourn the men who died. Rather we should thank God that such men lived." -George S. Patton
Sa huli, lahat ng meron dito at mawawala din. Wag kang malungkot na nawala sila. Matuwa kang nagkaroon ng "sila". Tinagalog ko lang halos. Galing 'no?
Yun lang naman. Kung wala kayong/kang/akong (kung ako lang din ang magbabasa nito) napulot na aral, okay lang. Basta sa tragic love story, tragic pero hindi dapat maging sad. Yun lang.
/end
Tuesday, January 17, 2012
So Close Yet So Far
“Your life is your message to the world. Make it inspiring.” ~ Lorrin L. LeeHindi ka bayani. Hindi ka din artista. Pero kung ano man ang gawin mo sa buhay mo, yun ang magrereflect sa kung anong klaseng tao ka. Yun ang magiging basehan kung dapat ka bang kilalanin ng iba. Pero kilalanin ka man o hindi, hindi din mahalaga yun. Ang mahalaga lang talaga e kung anong ginawa mo sa buhay mo.
Ang gulo. Ng isip ko. Ng isip ng tao.
Madami kang gustong makuha. Madami kang gustong gawin. Alam mo na ba yun? Alam mo na ba kung anong gusto mo talaga? Kung anong gusto mong maging?
Maging maunlad? Yumaman? Maging [state your profession]? Magkaroon ng kotse? Tumira sa Playboy Mansion?
Hindi yan yun. Walang kwenta yan. [
Hindi ko din alam kung ano ang gusto ko. Ang gusto kong maging. Malapit na akong makatapos sa kolehiyo [
Hindi lang sa pag-aaral. Sa buhay. Bakit ka ba nabuhay? Para bwisitin ang mga kamag-anak mo araw-araw? Para magparami ng lahi? Para saan? Hindi naman pwedeng nabuhay ka lang dahil may nagwagi na sperm at may nagpaubayang egg cells sa sinapupunan ng ina mo.
Akala ko dati, makagraduate lang, magkatrabaho, at hindi maghirap e okay na ang buhay. Parang finish line na. Kailangan mo na lang ituloy yun hanggang mamatay ka. Pero hindi. Meron ka pa talagang dapat gawin. Madaming nakatapos ang hindi nagtagumpay. Madaming mayaman ang hindi masaya. Madaming tao ang naging mahirap na lang.
Abot kamay na ang tagumpay pero hindi pa rin kayang makuha. Parang piso na nalaglag sa drainage. Kitang kita mo na. Pero hindi mo parin makuha. So close yet so far.
Sa ngayon, hindi ko alam kung ano ang dapat gawin sa buhay ko. Hindi ganoon kaganda ang nagiging relasyon ko sa ibang tao. Kahit sa pamilya ko. Iba ang pagkakakilala ng mga kaibigan ko sa akin. Tawa lang naman ako ng tawa sa eskwela. Masaya naman talaga ang buhay. Kapag tumatawa ka.
Sa tingin ko, ang dapat lang nating gawin ngayon ay mahalin ang kung anong mayroon tayo. Ingatan ang mga bagay sa paligid natin. Ihiwalay ang problema sa mga bagay na dapat pagtuunan ng pansin. Mabuhay. Piliting mamuhay. Wag sumuko sa buhay. At higit sa lahat, alamin kung bakit at ano ang misyon mo sa buhay.
Kapag naabot mo na yun, masaya ako para sayo. Sana maabot ko rin yun. Ililibre kita. :)
Monday, October 31, 2011
Man In The Dark
Happy halloween mga kaibigan! Oras na naman para sa mga ghost stories. Oras na naman para sa horror movies. Tara na at magsaya. (*Evil laugh*)
Noong bata ako, ilang beses na akong naka-encounter ng mga paranormal activities. Buti matapang ako. (Kung alam niyo lang ang traumang dinanas ko noon.='( )
STORY 1
Settings
Sa bahay namin. Noong elementary pa ako.Noong gwapo pa ako. (Hindi ko nilinyahan yan dahil hindi totoo. Nilinyahan ko dahil hanggang ngayon totoo pa rin.) Kamamatay pa lang ng tito ko noon.
Trivia: Ka-birthday ko pa yun. At ilang days after naming mag-birthday ay kinuha na siya ni Bro.
Elementary ako at magisa akong umuwi galing sa school.Wala kasing nagmamahal sa akin. (Feeling battered child.) So ayun. Umuwi akong magisa at medyo madilim na. Mga past 6 pa lang naman nun. Lakad ako sa may basketball court. Nakasalubong ko ang magaling kong pinsan. Akala ko ako ang pinunta niya sa labas. Pero nagkalapit, nagkatapatan, at lumagpas na kami sa isa't isa, hindi pa rin niya ako napansin. Basketball ang habol niya, hindi ako. (Ouch! Sabi sa inyo e, nobody loves me. LOL) So syempre hinayaan ko na siya. Mabuting bata ako e. Diretso naman ako sa bahay. Nagkataong maliit pa ako noon. Hindi ko pa abot yung gate! Alam kong walang tao sa bahay dahil hindi pa umuuwi ang ama ko at ang ina ko naman ay umalis. Umaasa akong tutulungan ako ng mga taga-DSWD sa pagbukas ng gate kaya kumatok ako. (Hindi totoo yung tungkol sa DSWD. Baka tinotoo mo e.)
Knock.
Knock.
Knock.
Walang kwenta. Di man lang naisip ng aso ko na ipagbukas ako ng pinto. Sarap gawing asusena. Isa pa, sabi ng kaluluwa kong gusto nang pumasok at magmeryenda.
Knock.
Knock.
Knock.
*Gate opens*
[O_O]
Punyemassssssssssss. SINONG NAGBUKAS NG GATE?
Yan ang sinigaw ng kaluluwa ko nung mga panahong yun.
Di bale na, ako atapang atao. May mumu, di atakbo. -Sabi ng nanginginig kong katawan.
Pumasok naman ako. Chineck ko yung gate kung may automatic opening system na ba.
WALA.
Chineck ko kung yung mga kamag-anak namin sa kabilang dako ng hacienda nakatira ang nagbukas.
HINDI.
Pinilit kong magisip ng paraan kung paano nabuksan yung pinto.
WALA AKONG ISIP.
Sinara ko na yung gate. Nag-thank you sa kung ano mang lamang lupa ang nakarinig sa panalangin kong may magbukas.
Instantly, nasa pintuan na ako. Ang bilis pre. Siguro adrenalin rush. 10 steps dapat yun. Feeling ko nagawa ko in 1 step. (Feel like a ninja.)
Binukas ko yung pinto. Sumara ng kusa yung pinto. (Kalma lang, may spring yung pintuan namin. Wag mong gawing haunted house ang bahay namin.) Umupo agad ako at nagnilay-nilay sa mga pangyayari. Binukas ko yung TV at nanood na parang walang nangyari.
Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung aling force ang nagbukas sa gate. Pinipilit kong i-apply ang law of gravitational pull, law of relativity, law on obligations and contracts, at lahat ng laws na pwedeng i-apply. Sa mga may katulad na karanasan.... SINO ANG NAGBUKAS NG GATE?!
STORY 2
Settings
Sa bahay ulit namin.
Elementary ako. Same year din nun story1.
Umalis ang lahat ng tao sa bahay maliban sa akin. Kauuwi ko lang galing school. Mga 5pm pa lang nun. May araw pa. Nood ng TV. Suddenly, may nag-boo sa left ear ko. Syempre sinapak ko.
Hindi tinamaan.
Galing umiwas.
Hinanap ko sa likod ng sofa.
Sabay [O_O].
ASDFGHJKL WALANG TAO!
Akala ko yung pinsan ko, dumating at ginulat ako. Abala kasi ako sa panonood noon ng balita.
(Oha oha! Batang mahilig sa current events.)
[Tama na ang pagyayabang and back to story.]
Syempre natulala na naman ako. Lumipat na lang ako ng upuan. Dun nako sa sofa sa may pader. Para kung may gugulat sa akin galing sa likod, sure na. Kailangan na naming lisanin ang bahay namin.
After nung nangyari, nakatulala na lang ako sa TV pero hindi naman ako nanonood. Hanggang sa dumating ang pinsan ko. (Sa wakas, may nagawa rin siyang mabuti.) Bumalik ako sa realidad. Luto na ang hapunan.
So, sino ang mga may ganyang karanasan na sa buhay? Yung mga pang-halloween talaga. (Ang lakas ng loob kong magtanong. Para namang may nagbabasa pa nitong blog na to.) [FOREVER ALONE.]
Sana natuwa naman [ako] kayo sa kwento ko. Lesson learned, wag kang katok ng katok kung alam mong walang tao sa bahay niyo at wag ka nang manood ng news. LOL
Masyadong emosyonal ang buhay ng tao. Hanggang sa kabilang buhay ay nadadala nito ang pait o ligaya ng buhay nila dati. Hindi natin alam kung kailan tayo babalik sa Kanya. Gawin nating masaya ang ating buhay upang wala tayong pagsisihan sa huli. Wag kang matakot sa kung ano man ang nararanasan mo. Let's spend a minute to think about our relatives who now rests in peace. Happy halloween.
Noong bata ako, ilang beses na akong naka-encounter ng mga paranormal activities. Buti matapang ako. (Kung alam niyo lang ang traumang dinanas ko noon.='( )
STORY 1
Settings
Sa bahay namin. Noong elementary pa ako.
Trivia: Ka-birthday ko pa yun. At ilang days after naming mag-birthday ay kinuha na siya ni Bro.
Elementary ako at magisa akong umuwi galing sa school.
Knock.
Knock.
Knock.
Walang kwenta. Di man lang naisip ng aso ko na ipagbukas ako ng pinto. Sarap gawing asusena. Isa pa, sabi ng kaluluwa kong gusto nang pumasok at magmeryenda.
Knock.
Knock.
Knock.
*Gate opens*
[O_O]
Punyemassssssssssss. SINONG NAGBUKAS NG GATE?
Yan ang sinigaw ng kaluluwa ko nung mga panahong yun.
Di bale na, ako atapang atao. May mumu, di atakbo. -Sabi ng nanginginig kong katawan.
Pumasok naman ako. Chineck ko yung gate kung may automatic opening system na ba.
WALA.
Chineck ko kung yung mga kamag-anak namin sa kabilang dako ng hacienda nakatira ang nagbukas.
HINDI.
Pinilit kong magisip ng paraan kung paano nabuksan yung pinto.
Sinara ko na yung gate. Nag-thank you sa kung ano mang lamang lupa ang nakarinig sa panalangin kong may magbukas.
Instantly, nasa pintuan na ako. Ang bilis pre. Siguro adrenalin rush. 10 steps dapat yun. Feeling ko nagawa ko in 1 step. (Feel like a ninja.)
Binukas ko yung pinto. Sumara ng kusa yung pinto. (Kalma lang, may spring yung pintuan namin. Wag mong gawing haunted house ang bahay namin.) Umupo agad ako at nagnilay-nilay sa mga pangyayari. Binukas ko yung TV at nanood na parang walang nangyari.
Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung aling force ang nagbukas sa gate. Pinipilit kong i-apply ang law of gravitational pull, law of relativity, law on obligations and contracts, at lahat ng laws na pwedeng i-apply. Sa mga may katulad na karanasan.... SINO ANG NAGBUKAS NG GATE?!
STORY 2
Settings
Sa bahay ulit namin.
Elementary ako. Same year din nun story1.
Umalis ang lahat ng tao sa bahay maliban sa akin. Kauuwi ko lang galing school. Mga 5pm pa lang nun. May araw pa. Nood ng TV. Suddenly, may nag-boo sa left ear ko. Syempre sinapak ko.
Hindi tinamaan.
Galing umiwas.
Hinanap ko sa likod ng sofa.
Sabay [O_O].
ASDFGHJKL WALANG TAO!
Akala ko yung pinsan ko, dumating at ginulat ako. Abala kasi ako sa panonood noon ng balita.
(Oha oha! Batang mahilig sa current events.)
[Tama na ang pagyayabang and back to story.]
Syempre natulala na naman ako. Lumipat na lang ako ng upuan. Dun nako sa sofa sa may pader. Para kung may gugulat sa akin galing sa likod, sure na. Kailangan na naming lisanin ang bahay namin.
After nung nangyari, nakatulala na lang ako sa TV pero hindi naman ako nanonood. Hanggang sa dumating ang pinsan ko. (Sa wakas, may nagawa rin siyang mabuti.) Bumalik ako sa realidad. Luto na ang hapunan.
So, sino ang mga may ganyang karanasan na sa buhay? Yung mga pang-halloween talaga. (Ang lakas ng loob kong magtanong. Para namang may nagbabasa pa nitong blog na to.) [FOREVER ALONE.]
Sana natuwa naman [
Masyadong emosyonal ang buhay ng tao. Hanggang sa kabilang buhay ay nadadala nito ang pait o ligaya ng buhay nila dati. Hindi natin alam kung kailan tayo babalik sa Kanya. Gawin nating masaya ang ating buhay upang wala tayong pagsisihan sa huli. Wag kang matakot sa kung ano man ang nararanasan mo. Let's spend a minute to think about our relatives who now rests in peace. Happy halloween.
Sunday, October 30, 2011
2. In Life...
...Not everything is perfect. Hindi lahat ng bagay sa mundo ay lalabas na ayon sa kagustuhan natin. Ikaw ang gagawa ng paraan para maging maayos ang lahat. Huwag mong hayaang ang mga bagay ang magpa-ikot sayo. Ikaw ang dapat gumamit ng mga bagay sa paligid mo para sa ikauunlad mo. Magtatagumpay ka kung kikilos ka.
Friday, October 28, 2011
1. In Life...
...Hindi lahat ng kumpleto ay buo. Maaaring nakikita ng iba na kayo ay buo at masaya ngunit hindi naman pala. Kayo mismo ang sumisira sa kabuuan ninyo. Kumpleto kayo. Ngunit kailanma'y hindi naging buo. Sabi nga nung matandang line:
United we stand, divided we fall.Ganyan din ang buhay ng tao. Hindi lahat ng kumpleto ay buo. Mangarap ka. Abutin mo. Pilitin mong buuin ang mga bagay na nasira ng panahon. Ang pagsasamahan. Ang pagkakaibigan. Ang pagmamahalan. Ang lahat. Buuin mo.
Friday, October 7, 2011
If Only
Kung sana...
Anak ng! Nakaka-inis. 'Di ba? Kapag may chance pero sinayang mo, yan yung sasabihin mo.
Kung sana.. Or kung gusto mong mag-english para magpa-impress, "if only"..
Nakakapanghinayang talaga. Napakadaming pwedeng paggamitan ng two words na yan.
Here are some examples:
Kung sana.. E di sana milyonaryo na ako ngayon. (Makakapatay ako pag nangyari to sakin.)
Kung sana.. E di sana nakapasa ako. (Ito ang iiwasan kong sabihin.)
Kung sana.. E di sana tulog na ako ng ganitong oras. (Ito lang ang applicable sa akin ngayon.)
Puro ka sana. Hanggang sana ka na lang talaga. Nanaginip ka ng anim na numero. Kinabukasan nanalo sa Lotto ng Php1,000,000,000.00 yung number mo. Kaso di mo tinayaan. Kasalanan ko ba 'yon?! Nag-movie marathon ka. Yung genre na paborito mo. PPV pa yun tulad ng mga laban ni Pacquiao. Mag-isa ka lang. Kinabukasan exam mo pala. Di ka nag-aral. Kasalanan ko ba 'yon?! Ang dami mong dapat gawin. Napuyat ka ngayon. 1 billion years ago na binigay yung mga gagawin mo, ngayon mo lang sinimulan. Kasalanan ko ba 'yon?! (Ouch! Oo. Kasalanan ko. Yung pangatlo lang.) Ang sarap kayang manood, maglaro, matulog, kumain, kumanta, kumindat sa kirat, mang-bully,mag-drugs, kumapit sa mouse, makipag-sex, kumaway sa fans, at mag-enjoy mag-highlight. Kailangan po ng parental guidance sa pagbabasa ng mga nakalagay dito. At promise, hindi lahat ng nilagay ko dito ay applicable sa akin. (HINDI RIN AKO DEFENSIVE..... OR GUILTY!)
Ang buhay ng tao ay isang bully. Pag masyado kang nag-enjoy sa isang bagay, pwedeng mapakawalan mo ang mga oportunidad ng buhay. Pag masyado ka namang naging seryoso, madali kang tatanda. Bukod dun, wala na. Basta tatanda ka na lang. Instant.
Dapat, matuto tayong i-manage ang buhay. Manage your tasks, not your time. Sabi yan yung schoolmate ko dati. Tama nga naman. Kung ima-manage mo ang time, pwede mo bang ilipat ang 9a.m. sa 4p.m.? I-text lamang ako kung sakaling kaya mo nga. Pero kung ang tasks mo ang ima-manage mo, pwede mong ilipat si assignments sa umaga at si computer sa "for the rest of your life". O di ba? Nagawa mo ang dapat mong gawin. Natuwa pa ang teacher, professor, lecturer, o kung ano mang tawag mo dun dahil naibigay mo ang hinihingi niyang requirements. Tapos, makaka-uno ka na sa subject mo (o kwatro kung berde ang dugo mo).
Hindi pa huli ang lahat, pwede ka pang humabol sa mga "panghihinayangan" mo. Hindi pa huli ang lahat, pwede pa silang mawala sa "If Only List". Maging responsable ka lang. (At wag akong gayahin. HUHUHU!) Hindi pa huli ang lahat, pwede ka pang magbago. Lastly, hindi pa huli ang lahat, pwede pa akong matulog. *Yawns*
P.S. Ang walang kwentang kwento na kinwento ko pa. Di naman sure kung kwento nga yan. MAPALAD ANG MGA MARUNONG MAGBASA NG NAKA-HIGHLIGHT.
Anak ng! Nakaka-inis. 'Di ba? Kapag may chance pero sinayang mo, yan yung sasabihin mo.
Kung sana.. Or kung gusto mong mag-english para magpa-impress, "if only"..
Nakakapanghinayang talaga. Napakadaming pwedeng paggamitan ng two words na yan.
Here are some examples:
Kung sana.. E di sana milyonaryo na ako ngayon. (Makakapatay ako pag nangyari to sakin.)
Kung sana.. E di sana nakapasa ako. (Ito ang iiwasan kong sabihin.)
Kung sana.. E di sana tulog na ako ng ganitong oras. (Ito lang ang applicable sa akin ngayon.)
Puro ka sana. Hanggang sana ka na lang talaga. Nanaginip ka ng anim na numero. Kinabukasan nanalo sa Lotto ng Php1,000,000,000.00 yung number mo. Kaso di mo tinayaan. Kasalanan ko ba 'yon?! Nag-movie marathon ka. Yung genre na paborito mo. PPV pa yun tulad ng mga laban ni Pacquiao. Mag-isa ka lang. Kinabukasan exam mo pala. Di ka nag-aral. Kasalanan ko ba 'yon?! Ang dami mong dapat gawin. Napuyat ka ngayon. 1 billion years ago na binigay yung mga gagawin mo, ngayon mo lang sinimulan. Kasalanan ko ba 'yon?! (Ouch! Oo. Kasalanan ko. Yung pangatlo lang.) Ang sarap kayang manood, maglaro, matulog, kumain, kumanta, kumindat sa kirat, mang-bully,
Ang buhay ng tao ay isang bully. Pag masyado kang nag-enjoy sa isang bagay, pwedeng mapakawalan mo ang mga oportunidad ng buhay. Pag masyado ka namang naging seryoso, madali kang tatanda. Bukod dun, wala na. Basta tatanda ka na lang. Instant.
Dapat, matuto tayong i-manage ang buhay. Manage your tasks, not your time. Sabi yan yung schoolmate ko dati. Tama nga naman. Kung ima-manage mo ang time, pwede mo bang ilipat ang 9a.m. sa 4p.m.? I-text lamang ako kung sakaling kaya mo nga. Pero kung ang tasks mo ang ima-manage mo, pwede mong ilipat si assignments sa umaga at si computer sa "for the rest of your life". O di ba? Nagawa mo ang dapat mong gawin. Natuwa pa ang teacher, professor, lecturer, o kung ano mang tawag mo dun dahil naibigay mo ang hinihingi niyang requirements. Tapos, makaka-uno ka na sa subject mo (o kwatro kung berde ang dugo mo).
Hindi pa huli ang lahat, pwede ka pang humabol sa mga "panghihinayangan" mo. Hindi pa huli ang lahat, pwede pa silang mawala sa "If Only List". Maging responsable ka lang. (At wag akong gayahin. HUHUHU!) Hindi pa huli ang lahat, pwede ka pang magbago. Lastly, hindi pa huli ang lahat, pwede pa akong matulog. *Yawns*
P.S. Ang walang kwentang kwento na kinwento ko pa. Di naman sure kung kwento nga yan. MAPALAD ANG MGA MARUNONG MAGBASA NG NAKA-HIGHLIGHT.
Saturday, March 5, 2011
The Present Is The Future of Yesterday
Good morning everyone. Ngayon lang ulit ako nakapag-blog/makakapag-blog (baka kasi di ko na naman matapos.) dahil nagbabago ang panahon at nagbabago din ang pananaw ng tao sa mga gusto niyang makamit at gawin. Ngayon, I'm in perfect condition para gumawa ng blog.
1. Di ko alam kung may magbabasa pa nito.
2. Di ko alam kung may makakapagcomment pa dito.
3. Di ko talaga alam.
Let's get started.
(Habang nakikinig sa "Marry You" by Bruno Mars)
-Lahat ng nasa taas ay epal lamang. Please don't try this at home. (Ung 2nd sentence e epal lang din. Narinig ko lang sa pinapanood ko kanina.)
So kamusta naman kaya ang mga "monsters" ni Lady Gaga at ang mga "Elf/Elves" ni Hee Chul out there? Kamusta naman ang mga normal na taong kagaya ko na walang magawa sa buhay?
Eto trivia lang. Alam niyo ba na... Nung Christmas break, di ko na talaga alam kung anong date na. Ang alam ko lang e lunes hanggang linggo. Yung date? Hindi. Basta kumain lang ako nung noche buena at "buenas noches". (Putek. Ano nga ulit tawag sa hapunan ng new year?) After 5mins nasagot na ang tanong ko. Media noche! Remember that! Hindi buenas noches. Hindi rin dama de noche.
Kahapon nagFaceBook ako. Nagulat ako sa nakita ko. Ung high school crush ko, graduating na pala! Putek! Dun ko naalala. College na pala ako. Naalala kong bawat inhale at exhale ko e umiikot ang earth. At bawat tulog at gising ko e nagrerevolve ito around the sun. At bawat pagalis ko at paguwi e tinutupi ang bawat buwan ng kalendaryo. Malapit na palang mag2012.
Ano na nga ba ang nangyari sa paligid? Wow! Iba na nga pala. Nasa ibang bahay na ako. Nasa ibang pamantasan. Nasa ibang rehiyon. Kamusta naman ako? Okay lang. Tamad pa rin. Pero may nagbago talaga. Di ko alam kung dapat ba akong matuwa. Madami akong bagong kakilala. Positive. Yung mga dati kong kakilala e hindi ko na makita. Negative.
Tama. (Hindi katunog nung kay Anne Curtis yan.)
Lumipas na ang panahon. Ako ay ako pa rin naman. Nadagdagan lang ang taon ko. At ang kagwapuhan...
Ewan. (Hindi naman ako feeler na tao. =D)
Sa paglipas ng panahon, may mga bagay na naiisip ko na sana e ginawa ko. Talaga naman. Proven na. Nasa huli ang pagsisisi. No big deal naman.
Wala naman akong ginawang masama. Wala...
Wala nga...
(Bakit parang ginagambala ako ng konsensya ko?)
Wala nga kasi!
Wala nga...ba?
Nyahaha!
Nagbago na ang panahon. Tumaas na ang temperatura. Natutunaw na ang mga iceberg. Naeextinct na ang ibang mga hayop. Dumadami na ang basura. Ang mga lovers na dati e nilalanggam sa sweetness, ngayon e dinadaga na sa cheesiness.
Tapos na ang oras ng panonood ng Dragonball Z at Dora The Explorer. Sa Discovery Channel at History Channel na ako nakatutok ngayon. Dahil dito, di ako naupdate na tumaas na pala ang pamasahe ng piso. Buti na lang sinabi sa akin ng katabi ko sa jeep.
Sa buhay ko, mo, at niya. Subukan nating gumawa ng mga bagay na makatutulong at matatatak sa isip ng mga tao. Hindi para sumikat pero para magiwan ng mga magagandang alaala dahil kumikilos ang kamay ng orasan. At bawat patak nito ay hindi na maibabalik. Kailanman.
Nagbago na nga din siguro ako. Hindi ko nga lang pansin. Sa post kong to, puro na lang ako. Panahon naman na siguro para mag-isip ka. Anong nagbago sayo sa nakalipas na panahon? Ikaw pa rin ba yan? Ikaw nga. Ikaw lang talaga.
PS Congratulations sa mga graduating na. Good luck.
1. Di ko alam kung may magbabasa pa nito.
2. Di ko alam kung may makakapagcomment pa dito.
3. Di ko talaga alam.
Let's get started.
(Habang nakikinig sa "Marry You" by Bruno Mars)
-Lahat ng nasa taas ay epal lamang. Please don't try this at home. (Ung 2nd sentence e epal lang din. Narinig ko lang sa pinapanood ko kanina.)
So kamusta naman kaya ang mga "monsters" ni Lady Gaga at ang mga "Elf/Elves" ni Hee Chul out there? Kamusta naman ang mga normal na taong kagaya ko na walang magawa sa buhay?
Eto trivia lang. Alam niyo ba na... Nung Christmas break, di ko na talaga alam kung anong date na. Ang alam ko lang e lunes hanggang linggo. Yung date? Hindi. Basta kumain lang ako nung noche buena at "buenas noches". (Putek. Ano nga ulit tawag sa hapunan ng new year?) After 5mins nasagot na ang tanong ko. Media noche! Remember that! Hindi buenas noches. Hindi rin dama de noche.
Kahapon nagFaceBook ako. Nagulat ako sa nakita ko. Ung high school crush ko, graduating na pala! Putek! Dun ko naalala. College na pala ako. Naalala kong bawat inhale at exhale ko e umiikot ang earth. At bawat tulog at gising ko e nagrerevolve ito around the sun. At bawat pagalis ko at paguwi e tinutupi ang bawat buwan ng kalendaryo. Malapit na palang mag2012.
Ano na nga ba ang nangyari sa paligid? Wow! Iba na nga pala. Nasa ibang bahay na ako. Nasa ibang pamantasan. Nasa ibang rehiyon. Kamusta naman ako? Okay lang. Tamad pa rin. Pero may nagbago talaga. Di ko alam kung dapat ba akong matuwa. Madami akong bagong kakilala. Positive. Yung mga dati kong kakilala e hindi ko na makita. Negative.
Some people come into our lives and quickly go. Some stay for awhile and leave footprints on our hearts. And we are never, ever the same.
Tama. (Hindi katunog nung kay Anne Curtis yan.)
Lumipas na ang panahon. Ako ay ako pa rin naman. Nadagdagan lang ang taon ko. At ang kagwapuhan...
Ewan. (Hindi naman ako feeler na tao. =D)
Sa paglipas ng panahon, may mga bagay na naiisip ko na sana e ginawa ko. Talaga naman. Proven na. Nasa huli ang pagsisisi. No big deal naman.
Wala naman akong ginawang masama. Wala...
Wala nga...
(Bakit parang ginagambala ako ng konsensya ko?)
Wala nga kasi!
Wala nga...ba?
Nyahaha!
Nagbago na ang panahon. Tumaas na ang temperatura. Natutunaw na ang mga iceberg. Naeextinct na ang ibang mga hayop. Dumadami na ang basura. Ang mga lovers na dati e nilalanggam sa sweetness, ngayon e dinadaga na sa cheesiness.
Tapos na ang oras ng panonood ng Dragonball Z at Dora The Explorer. Sa Discovery Channel at History Channel na ako nakatutok ngayon. Dahil dito, di ako naupdate na tumaas na pala ang pamasahe ng piso. Buti na lang sinabi sa akin ng katabi ko sa jeep.
Sa buhay ko, mo, at niya. Subukan nating gumawa ng mga bagay na makatutulong at matatatak sa isip ng mga tao. Hindi para sumikat pero para magiwan ng mga magagandang alaala dahil kumikilos ang kamay ng orasan. At bawat patak nito ay hindi na maibabalik. Kailanman.
Nagbago na nga din siguro ako. Hindi ko nga lang pansin. Sa post kong to, puro na lang ako. Panahon naman na siguro para mag-isip ka. Anong nagbago sayo sa nakalipas na panahon? Ikaw pa rin ba yan? Ikaw nga. Ikaw lang talaga.
PS Congratulations sa mga graduating na. Good luck.
Saturday, June 5, 2010
The Life of A Misanthrope (Chapter1)
Chapter 1 : Am I Good Or Bad? What Do I Need/Want?
May pupuntahan pa akong debut mamaya. 3pm ata kami magkikita sa SM. Di pa ako nakakaligo kaya bibilisan ko na lang to. Wala naman yatang nagbabasa kaya wala na akong pake. Type lang ng type. Gusto ko lang mag-share. Walang main topic tong post kong to. Kung ano maisip ko, yun na ittype ko. :)
Ang dami ko nang nagawa sa buhay na nakakabwisit talaga. Sa iba at sa sarili ko. Ang ganda naman kasi talaga ng mundo ko. Hindi mo makasama ang gusto mong makasama. Hindi mo gusto ang mga lagi mong nakakasama. Ang sarap mabuhay sa mundo. Nakakapagisip ka, nakakagalaw, nakakapag-type, at kung anu-ano pa.
Wala akong kapatid. Nasabi ko na ata yan sa iba kong blog. Masaya ang mundo, masarap magkwento ng mga experience, jokes, kaalaman, at problema. Lalaki ako, at sa isip ko walang kwenta magkwento sa mga kapwa lalaki. Una, hindi kasi madalas maglabas ng saloobin ang mga lalaki. At isa pa e tinatawanan lang namin ang problema. Mahirap humanap ng lalaking iintindi sayo ng seryoso. So ang gusto kong sabihin, isang gamit ng babae e pwede mo silang kwentuhan. (Tapos bigla mo malalaman na chinismis na nila sa iba yung kinwento mo. Dun ka magiging misanthrope tulad ko.)
Tinuturing kong misanthrope ang sarili ko. Una, para astig. Pangalawa, (Ewan ko kung ako lang yung ganito pero wala na akong kilala na ganito mag-isip.) madalas akong mag-obserba sa mga kilos ng tao, madami na akong nakita na sa tingin ko e walang kwenta sa mga tao... at madalas e sanay ang karamihan dun. Tulad nung mga pang-bara ni Vice Ganda. Elibs talaga ako dun. Eto example.
(Naglalakad si Vice at may nakitang lalaki na nag-iisa. Nilapitan niya to.)
Vice: Hi. Anong pangalan mo?
Lalake: Ako?
Vice: Bakit may iba ka pa bang nakikita ka bang di ko nakikita?
*Barado
-End of the story-
Ayan. Yung mga ganyang tipo. Nakakagago talaga. Nag-iisa ka nga lang. Sino pa ba kinakausap niya? Ayoko sa tao yung mukang tanga. Karamihan e sanay sa ganyan. Dito ko lang na-explain yung paniniwala kong ganyan. Wala nga kasi akong masabihan. Alangan na dumampot ako ng tao sa labas sabay sabihin kong, "Halika nga! Makinig ka sa mga kwento at ideya ko!".
Isa sa lamang ng tao sa ibang mga nilalang e yung kakayahan nilang mag-isip. Sa utak ko ngayon, umaapaw ang mga ideya na gusto kong sabihin pero hindi kayang sundan ng mga daliri ko at ng katawan ko lahat ng yun. Pati ang longest word na alam ko.
"Pneumonoultramicroscopicsilicovolcanoconiosis"
Halos 10% lang daw ang nagagamit ng mga normal na tao sa utak nila. Paano kaya kung magamit nila ang 100%? Ang saya. Sa tingin ko, lahat talaga posible sa utak ng tao. Ganito ako mag-isip. Lumaki kasi akong ganito. Nasanay na din ako sa mga masasakit na salita. Yung ina ko kasi e madalas ginagamit yun.
Kapag may nagtanong ng "Tanga ka ba?" sa lalaki, medyo nakakaoffend. Sa tingin ko dalawa lang ang pwedeng reaksyon ng normal na tao sa sitwasyong ganyan. Una e sasagot ng, "Baka ikaw!" or something na medyo nakakaoffend din. Dito naaapply yung kasabihang "Kung ano ang itinanim e siya ding aanihin.". O di ba? Para na akong matanda. Pangalawa, kung isa kang mala-anghel na hulog ng langit, kapag sinabihan ka ng ganun e tatahimik ka lang at makikinig. Sa akin kasi, bakit ka maaasar? Sa oras na maaasar ka, dun ka lang nagiging tunay na tanga. Uulitin ko yung tanong. "Tanga ka ba?" Tanong yan mga tao. Isang tanong. Bakit ka maaasar sa isang walang kwentang tanong? Ang dapat dyan e sinasagot. Oo o hindi. Next time mga tao ng mundo. Kapag tinanong kayo kung tanga ba kayo sumagot kayo ng oo o hindi.
Ang tao ay may dalawang sides. Ang mabuti at ang masama. Hindi sila pwedeng magsama kahit kailan. Hindi porke may nagpakopya at kumopya ka naman e wala kang kasalanan. Hindi din porke nagpakopya ka e anghel ka na. Anghel ka sa mata ng pinakopya mo. At dahil feel mo ang pagka-anghel mo, hindi mo napansin na nalugi yung iba.
Hindi ko sinasabing isa akong sugo ng langit at lahat ng sinasabi ko e inaapply ko. Hindi din ako ganun kabuting tao. Wala naman kasing perpekto. Hindi lahat ng maganda e matalino. Hindi lahat ng matalino e maganda. Hindi din naman umiikot ang mundo sa katalinuhan at kagandahan. Kung pang Miss Universe na sagot ang hahanapin mo malamang ang sabihin nila sayo e nasa puso ang tunay na kagandahan. I tell you not. Open your eyes kid. Kahit kelan hindi naging maganda si Rosalka sa mata ko. Hindi ko sinasabing sa pisikal lang ako tumitingin. Ang ibig kong sabihin, hindi mabubuo ang kagandahan sa puso lang. Hindi mabubuo ang katauhan ng isang tao kung puso lang ang titingnan. Hindi porke mabait e maganda na. Aminin mo sa sarili mo na tinitingnan mo ang tao sa lahat ng aspeto ng pagkatao niya. Pisikal, mental, emosyonal, at kung anu-ano pang mga -al.
Masyado nang mahaba ang nasabi ko. Kung may babasa nito e baka mahabaan na. Feeling ko may magbabasa. Feeling ko lang. Napakafeeling ko. LOL
Ganito na lang muna siguro ang gagawin ko. Parang chapters. Hindi ko lang alam kung kelan ulit ako gagawa. Masyado naaaliw ang mundo sa akin. Napakadami kong problema na walang nakakaalam kundi ako. Napakasayang mabuhay. How I wish someone who can understand me well will come to my life and listen to my stories. :)
Bago ko i-click yung post e naisipan kong lagyan ng chapter title to.
Post.
May pupuntahan pa akong debut mamaya. 3pm ata kami magkikita sa SM. Di pa ako nakakaligo kaya bibilisan ko na lang to. Wala naman yatang nagbabasa kaya wala na akong pake. Type lang ng type. Gusto ko lang mag-share. Walang main topic tong post kong to. Kung ano maisip ko, yun na ittype ko. :)
Ang dami ko nang nagawa sa buhay na nakakabwisit talaga. Sa iba at sa sarili ko. Ang ganda naman kasi talaga ng mundo ko. Hindi mo makasama ang gusto mong makasama. Hindi mo gusto ang mga lagi mong nakakasama. Ang sarap mabuhay sa mundo. Nakakapagisip ka, nakakagalaw, nakakapag-type, at kung anu-ano pa.
Wala akong kapatid. Nasabi ko na ata yan sa iba kong blog. Masaya ang mundo, masarap magkwento ng mga experience, jokes, kaalaman, at problema. Lalaki ako, at sa isip ko walang kwenta magkwento sa mga kapwa lalaki. Una, hindi kasi madalas maglabas ng saloobin ang mga lalaki. At isa pa e tinatawanan lang namin ang problema. Mahirap humanap ng lalaking iintindi sayo ng seryoso. So ang gusto kong sabihin, isang gamit ng babae e pwede mo silang kwentuhan. (Tapos bigla mo malalaman na chinismis na nila sa iba yung kinwento mo. Dun ka magiging misanthrope tulad ko.)
Tinuturing kong misanthrope ang sarili ko. Una, para astig. Pangalawa, (Ewan ko kung ako lang yung ganito pero wala na akong kilala na ganito mag-isip.) madalas akong mag-obserba sa mga kilos ng tao, madami na akong nakita na sa tingin ko e walang kwenta sa mga tao... at madalas e sanay ang karamihan dun. Tulad nung mga pang-bara ni Vice Ganda. Elibs talaga ako dun. Eto example.
(Naglalakad si Vice at may nakitang lalaki na nag-iisa. Nilapitan niya to.)
Vice: Hi. Anong pangalan mo?
Lalake: Ako?
Vice: Bakit may iba ka pa bang nakikita ka bang di ko nakikita?
*Barado
-End of the story-
Ayan. Yung mga ganyang tipo. Nakakagago talaga. Nag-iisa ka nga lang. Sino pa ba kinakausap niya? Ayoko sa tao yung mukang tanga. Karamihan e sanay sa ganyan. Dito ko lang na-explain yung paniniwala kong ganyan. Wala nga kasi akong masabihan. Alangan na dumampot ako ng tao sa labas sabay sabihin kong, "Halika nga! Makinig ka sa mga kwento at ideya ko!".
Isa sa lamang ng tao sa ibang mga nilalang e yung kakayahan nilang mag-isip. Sa utak ko ngayon, umaapaw ang mga ideya na gusto kong sabihin pero hindi kayang sundan ng mga daliri ko at ng katawan ko lahat ng yun. Pati ang longest word na alam ko.
"Pneumonoultramicroscopicsilicovolcanoconiosis"
Halos 10% lang daw ang nagagamit ng mga normal na tao sa utak nila. Paano kaya kung magamit nila ang 100%? Ang saya. Sa tingin ko, lahat talaga posible sa utak ng tao. Ganito ako mag-isip. Lumaki kasi akong ganito. Nasanay na din ako sa mga masasakit na salita. Yung ina ko kasi e madalas ginagamit yun.
Kapag may nagtanong ng "Tanga ka ba?" sa lalaki, medyo nakakaoffend. Sa tingin ko dalawa lang ang pwedeng reaksyon ng normal na tao sa sitwasyong ganyan. Una e sasagot ng, "Baka ikaw!" or something na medyo nakakaoffend din. Dito naaapply yung kasabihang "Kung ano ang itinanim e siya ding aanihin.". O di ba? Para na akong matanda. Pangalawa, kung isa kang mala-anghel na hulog ng langit, kapag sinabihan ka ng ganun e tatahimik ka lang at makikinig. Sa akin kasi, bakit ka maaasar? Sa oras na maaasar ka, dun ka lang nagiging tunay na tanga. Uulitin ko yung tanong. "Tanga ka ba?" Tanong yan mga tao. Isang tanong. Bakit ka maaasar sa isang walang kwentang tanong? Ang dapat dyan e sinasagot. Oo o hindi. Next time mga tao ng mundo. Kapag tinanong kayo kung tanga ba kayo sumagot kayo ng oo o hindi.
Ang tao ay may dalawang sides. Ang mabuti at ang masama. Hindi sila pwedeng magsama kahit kailan. Hindi porke may nagpakopya at kumopya ka naman e wala kang kasalanan. Hindi din porke nagpakopya ka e anghel ka na. Anghel ka sa mata ng pinakopya mo. At dahil feel mo ang pagka-anghel mo, hindi mo napansin na nalugi yung iba.
Hindi ko sinasabing isa akong sugo ng langit at lahat ng sinasabi ko e inaapply ko. Hindi din ako ganun kabuting tao. Wala naman kasing perpekto. Hindi lahat ng maganda e matalino. Hindi lahat ng matalino e maganda. Hindi din naman umiikot ang mundo sa katalinuhan at kagandahan. Kung pang Miss Universe na sagot ang hahanapin mo malamang ang sabihin nila sayo e nasa puso ang tunay na kagandahan. I tell you not. Open your eyes kid. Kahit kelan hindi naging maganda si Rosalka sa mata ko. Hindi ko sinasabing sa pisikal lang ako tumitingin. Ang ibig kong sabihin, hindi mabubuo ang kagandahan sa puso lang. Hindi mabubuo ang katauhan ng isang tao kung puso lang ang titingnan. Hindi porke mabait e maganda na. Aminin mo sa sarili mo na tinitingnan mo ang tao sa lahat ng aspeto ng pagkatao niya. Pisikal, mental, emosyonal, at kung anu-ano pang mga -al.
Masyado nang mahaba ang nasabi ko. Kung may babasa nito e baka mahabaan na. Feeling ko may magbabasa. Feeling ko lang. Napakafeeling ko. LOL
Ganito na lang muna siguro ang gagawin ko. Parang chapters. Hindi ko lang alam kung kelan ulit ako gagawa. Masyado naaaliw ang mundo sa akin. Napakadami kong problema na walang nakakaalam kundi ako. Napakasayang mabuhay. How I wish someone who can understand me well will come to my life and listen to my stories. :)
Bago ko i-click yung post e naisipan kong lagyan ng chapter title to.
Post.
Thursday, May 20, 2010
Imported Blogs From Friendster
Nakakaantok na hapon sa inyong lahat. Unang post ko ata to sa Blogger. Gusto ko lang sabihin na lahat ng mga posts bago to e imported from Friendster lang.
Kung may mga magbabasa pa at makakahanap ng mga maling spelling, info, at grammar pwede niyong sabihin sa akin. Di naman ako kumakain ng mga kapwa ko tao. Handa din akong tumanggap ng pagkakamali. Wala na akong plano na magbura ng mga blogs ko dati kahit di maganda ang pagkakagawa nung iba. Ieedit ko na lang kung may mali. Di ako professional na blogger at normal na tao lang ako kaya natural na hindi lahat ng blogs ko e maayos. Yun lang naman. Pinagdadasal ko na lang na may magbabasa pa ng blogs ko tulad ng dati. Iilan lang naman yun. Mga kakilala ko pa. LOL
Post.
Kung may mga magbabasa pa at makakahanap ng mga maling spelling, info, at grammar pwede niyong sabihin sa akin. Di naman ako kumakain ng mga kapwa ko tao. Handa din akong tumanggap ng pagkakamali. Wala na akong plano na magbura ng mga blogs ko dati kahit di maganda ang pagkakagawa nung iba. Ieedit ko na lang kung may mali. Di ako professional na blogger at normal na tao lang ako kaya natural na hindi lahat ng blogs ko e maayos. Yun lang naman. Pinagdadasal ko na lang na may magbabasa pa ng blogs ko tulad ng dati. Iilan lang naman yun. Mga kakilala ko pa. LOL
Post.
Saturday, February 20, 2010
Story Of A Creative Mind # 3
It was a hot afternoon and the sun was high. Everyone went home already after the event in the morning except Sally. She decided to go back because she forgot something in their room. She hasn’t eaten lunch yet because she was busy in organizing the event. She was walking in their room when suddenly, everything became dark.
Sally lives a normal life with her parents Mr. Roy and Mrs. Regina together with her brother Eric. She was a nice girl and everyone like her. She has an ever loving suitor that she doesn’t pay attention to because she wanted to study first. Her father likes Arthur because he always brought gifts for him. Mrs. Regina told her that she should decide on her own and do not listen to her father. She got irritated so she prayed for a sign. Once she faint, the first guy that she will see will be the right one for her.
One day, at school, Arthur sang to court Sally. He brought his friend Cyrus as his pianist. Sally’s friends were talking about them and they insisted that she should answer Arthur. She just ignored them. Later on, Arthur introduced his friend to her. He was a transferee. Cyrus was amazed that Arthur found a nice girl to court. In the class, Cyrus was introduced by Professor Luke. He fell asleep during the discussion because it was boring. He was scolded. Everybody laughed.
Arthur visited Sally as usual but this day he brought Cyrus with him. They entered and he introduced his friend. Sally was not interested and she just sat. She and Arthur talked while Cyrus was reading newspaper with her father while her mom and brother were busy. This happened over and over again.
Now, it was dark. She heard a strange tone from her phone and footsteps. It was already night and she was not yet at home. Her parents called Arthur and Cyrus to look for her. Cyrus found her in their room. She had fainted. Arthur asked him to call her parents while he took care of Sally. Cyrus said that he can’t reach them so they exchange places. Arthur called Sally’s parents and Cyrus held her when suddenly, Sally opened her eyes.
Sally lives a normal life with her parents Mr. Roy and Mrs. Regina together with her brother Eric. She was a nice girl and everyone like her. She has an ever loving suitor that she doesn’t pay attention to because she wanted to study first. Her father likes Arthur because he always brought gifts for him. Mrs. Regina told her that she should decide on her own and do not listen to her father. She got irritated so she prayed for a sign. Once she faint, the first guy that she will see will be the right one for her.
One day, at school, Arthur sang to court Sally. He brought his friend Cyrus as his pianist. Sally’s friends were talking about them and they insisted that she should answer Arthur. She just ignored them. Later on, Arthur introduced his friend to her. He was a transferee. Cyrus was amazed that Arthur found a nice girl to court. In the class, Cyrus was introduced by Professor Luke. He fell asleep during the discussion because it was boring. He was scolded. Everybody laughed.
Arthur visited Sally as usual but this day he brought Cyrus with him. They entered and he introduced his friend. Sally was not interested and she just sat. She and Arthur talked while Cyrus was reading newspaper with her father while her mom and brother were busy. This happened over and over again.
Now, it was dark. She heard a strange tone from her phone and footsteps. It was already night and she was not yet at home. Her parents called Arthur and Cyrus to look for her. Cyrus found her in their room. She had fainted. Arthur asked him to call her parents while he took care of Sally. Cyrus said that he can’t reach them so they exchange places. Arthur called Sally’s parents and Cyrus held her when suddenly, Sally opened her eyes.
Saturday, January 16, 2010
Facing the Giants
Guess what. 10pm na hindi pa tapos yung hinihintay ko. Ang tagal no? So here's my great idea. Dahil batong-bato na ako dito. Ilalagay ko na lang dito yung assignment ko para sa Career Pathing namin bukas. Eto wag kayong kokontra. Madrama to. From now on, dahil hindi ko na talaga feel na may gumagamit ng Friendster e ilalagay ko na lang yung mga assignments ko dito. Yung mga mukhang pang-blog na sinulat lang sa scratch paper sabay tinapon sa basurahan. So that, at least, pagkatapon ko e may pupulutin kayo. Na aral. Kung meron man. So sa mga lalaki dyan na medyo madaling umiyak or sobrang ayaw ng drama, next blog ko na lang yung abangan niyo. Alam kong may mga kontrabida sa mga ganitong posts tulad nung mga 'di marunong magbayad ng utang sa class fund. O game. Tama na intro ko. Copy and paste na. Here it is.
Last week, we’ve watched the movie entitled Facing the Giants. It’s a story about hope, faith, and trust. It was about a football coach who can’t buy a nice car, can’t win any game, and can’t even have a baby. Some players went to other school because of their record. It came to a point where the school administration wanted to fire him off and get a new one much better than him. All that was left with him was his wife and God. We were given the task to get at least one lesson from the movie. It’s quite difficult because the movie was meaningful and inspiring that you can learn many things from it. If I should get even a lesson from the movie it would be this. Don’t give up, have faith in Him, and believe that nothing is impossible. Jesus made it through the cross just to save us, isn’t that enough for us not to give up and trust him?
College is more complicated with high school. My chosen course made it more difficult because we have a maintaining grade. Only few students graduate on our course. Yes, it is difficult to pass. But that doesn’t end there. As we interview one of the higher years, she said that her most challenging moment was when she tried to cope up with her failing grades. If you fail then do your best next time, if you quit then you lose. Everybody has his/her own problems that he/she should face. As a student, we should do our best on our studies and remember that we are not alone. We have our parents, friends, and we have God. He won’t leave us no matter what. If we pass, we praise Him. If we fail, we praise Him. We may have the knowledge but without His guidance we’re still empty. Nothing is impossible if we believe that we can do something and we have faith in it. If we have tried our best and it still didn’t work out right, let’s face the truth. God has a greater plan for us.
-Bow-
P.S. Ang title nito e yung title nung assignment namin at nung movie.
Last week, we’ve watched the movie entitled Facing the Giants. It’s a story about hope, faith, and trust. It was about a football coach who can’t buy a nice car, can’t win any game, and can’t even have a baby. Some players went to other school because of their record. It came to a point where the school administration wanted to fire him off and get a new one much better than him. All that was left with him was his wife and God. We were given the task to get at least one lesson from the movie. It’s quite difficult because the movie was meaningful and inspiring that you can learn many things from it. If I should get even a lesson from the movie it would be this. Don’t give up, have faith in Him, and believe that nothing is impossible. Jesus made it through the cross just to save us, isn’t that enough for us not to give up and trust him?
College is more complicated with high school. My chosen course made it more difficult because we have a maintaining grade. Only few students graduate on our course. Yes, it is difficult to pass. But that doesn’t end there. As we interview one of the higher years, she said that her most challenging moment was when she tried to cope up with her failing grades. If you fail then do your best next time, if you quit then you lose. Everybody has his/her own problems that he/she should face. As a student, we should do our best on our studies and remember that we are not alone. We have our parents, friends, and we have God. He won’t leave us no matter what. If we pass, we praise Him. If we fail, we praise Him. We may have the knowledge but without His guidance we’re still empty. Nothing is impossible if we believe that we can do something and we have faith in it. If we have tried our best and it still didn’t work out right, let’s face the truth. God has a greater plan for us.
-Bow-
P.S. Ang title nito e yung title nung assignment namin at nung movie.